This Love of Mine

اگر به دنبال تجربه‌ای کوتاه و دلنشین از موسیقی جاز کلاسیک و رقص‌های دل‌فریب هستید، این فیلم کوتاه را از دست ندهید. «این عشق من است» فرصتی است برای دیدن استعدادهای درخشان در ابتدای راه، از جمله سید شاریس و لوسیل برمر، که بعدها در سینمای هالیوود درخشیدند. فضاسازی فیلم، با دکورهای کشتی تفریحی و لباس‌های شیک، تماشاگر را به سفری در زمان می‌برد و اجرای پرانرژی ارکستر استن کنتون، لذت تماشای این اثر را دوچندان می‌کند.

قدرت اصلی این فیلم کوتاه در ترکیب موفقیت‌آمیز موسیقی، رقص و فضاسازی نوستالژیک آن نهفته است. فیلمبرداری، با وجود محدودیت‌های دوران خود، توانسته است شکوه و عظمت صحنه را به خوبی به تصویر بکشد. ریتم فیلم، با وجود کوتاهی، متناسب با حال و هوای موسیقی است و به تماشاگر اجازه می‌دهد تا با شخصیت‌ها و احساساتشان ارتباط برقرار کند. با این حال، انتظار یک روایت پیچیده یا شخصیت‌پردازی عمیق نداشته باشید؛ این اثر بیشتر بر ایجاد یک اتمسفر خاص و اجرای هنرمندانه تمرکز دارد.

«این عشق من است» به عنوان یکی از «ساوندی» (Soundies) ها، بخشی از تاریخچه موسیقی تصویری را نمایندگی می‌کند. این فیلم‌های کوتاه که در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ برای دستگاه‌های پخش موسیقی در اماکن عمومی ساخته می‌شدند، پیش‌زمینه‌ای برای موزیک ویدئوهای امروزی به شمار می‌روند. ژانر موزیکال، با تلفیق اجراهای زنده موسیقی و رقص، در این اثر به شکلی موجز و تاثیرگذار به نمایش درآمده است.

تماشای این فیلم کوتاه، تجربه‌ای لذت‌بخش از موسیقی جاز دوران طلایی، رقص‌های کلاسیک و استعدادهای نوظهور هالیوود را به شما هدیه می‌دهد. این اثر، پنجره‌ای به دنیای سرگرمی‌های دهه ۱۹۴۰ می‌گشاید و نشان می‌دهد که چگونه موسیقی و رقص می‌توانند در فضایی محدود، روایتی احساسی را بیان کنند. همچنین، فرصتی برای دیدن چهره‌های آشنایی چون سید شاریس و لوسیل برمر در اوایل فعالیت هنری‌شان فراهم می‌آورد.

اگر از تماشای این فیلم کوتاه موزیکال لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم آثار مشابهی چون «Hot Chocolate» (۱۹۴۱)، «Air Mail Special» (۱۹۴۱) و «Is You Is, or Is You Ain't My Baby?» (۱۹۴۴) را نیز که فضایی شبیه به این اثر دارند و بر موسیقی و رقص تمرکز می‌کنند، مشاهده کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.