The Business

اگر به دنبال فیلمی هستید که شما را به دهه ۸۰ میلادی ببرد و فضایی پر زرق و برق اما در عین حال خشن و پر از ریسک را به تصویر بکشد، «کسب و کار» انتخاب خوبی است. موسیقی متن فوق‌العاده، فضاسازی دقیق دهه ۸۰ و بازی خوب دنی دایر در نقش فرانکی، از دلایل اصلی تماشای این فیلم هستند. فیلم تصویری از جاه‌طلبی، عواقب آن و تلاش برای «کسی شدن» ارائه می‌دهد که می‌تواند برای بسیاری از مخاطبان جذاب باشد.

قدرت اصلی فیلم در فضاسازی و بازسازی دقیق دهه ۸۰ میلادی نهفته است؛ از لباس‌ها و ماشین‌ها گرفته تا حال و هوای کلی سواحل اسپانیا. موسیقی متن فیلم نیز نقشی کلیدی در این فضاسازی ایفا می‌کند و به خوبی با اتمسفر فیلم هماهنگ است. همچنین، بازی دنی دایر در نقش فرانکی، که از یک جوان ساده به فردی درگیر در دنیای تبهکاران تبدیل می‌شود، قابل قبول است و بیننده را با خود همراه می‌کند. فیلمنامه سعی دارد پیام‌هایی درباره جاه‌طلبی و پیامدهای آن را منتقل کند.

«کسب و کار» در ژانر جنایی و تریلر دسته‌بندی می‌شود، اما به دلیل تمرکز بر زندگی شخصیت‌ها، جاه‌طلبی‌ها و روابط آن‌ها، رگه‌هایی از درام اجتماعی نیز در آن دیده می‌شود. فیلم به سبک گنگستری بریتانیایی ساخته شده که به شدت تحت تاثیر آثار مشابه آمریکایی، به خصوص فیلم‌های دهه ۸۰، قرار دارد. کارگردانی نیک لاو تلاش دارد تا با الهام از استادان این ژانر، فضایی پر از خشونت، مواد مخدر و البته جذابیت‌های زندگی در سواحل آفتابی را به تصویر بکشد.

تماشای «کسب و کار» تجربه‌ای از غرق شدن در فرهنگ گنگستری بریتانیایی دهه ۸۰ میلادی با چاشنی آفتاب و سواحل اسپانیا خواهد بود. فیلم بیننده را با خود به سفری در دنیای تبهکاران می‌برد و پیام‌هایی درباره بلندپروازی و بهای آن ارائه می‌دهد. موسیقی متن قوی و فضاسازی دقیق، از دیگر دستاوردهای این فیلم برای علاقه‌مندان به این سبک است.

اگر از فیلم «کسب و کار» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «قانون شکن» (Layer Cake) به خاطر فضاسازی مشابه در دنیای تبهکاران بریتانیایی، «صورت زخمی» (Scarface) به دلیل پرداختن به اوج و سقوط یک تبهکار جاه‌طلب، و «راندن» (Drive) را به خاطر ریتم، سبک بصری خاص و شخصیت‌پردازی پیچیده ببینید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.