Variety Girl

اگر دلتنگ دوران طلایی هالیوود، شور و حال استودیوهای بزرگ و حضور پر تعداد ستارگان در کنار هم شده‌اید، «دختر واریته» انتخاب مناسبی خواهد بود. این فیلم فرصتی مغتنم برای دیدن چهره‌هایی چون باب هپ و بینگ کرازبی در اوج شهرتشان، همراه با انبوهی از ستاره‌های دیگر پارامونت است که در کنار هم، تصویری نوستالژیک از سینمای گذشته ارائه می‌دهند. اجرای ترانه‌ها و صحنه‌های موزیکال، روحیه شاد و سرگرم‌کننده‌ای به فیلم بخشیده است.

بزرگترین نقطه قوت فیلم، حضور گسترده ستارگان نام‌آشنای پارامونت و فرصتی است که برای تماشای آن‌ها در نقش‌هایی (هرچند کوتاه) فراهم می‌آورد. این فیلم، به نوعی یک مستند غیرمستقیم از فضای پشت صحنه و ستاره‌های استودیو در دهه ۴۰ میلادی است. با این حال، ضعف فیلمنامه و پراکندگی روایت، ممکن است برای تماشاگرانی که به دنبال یک داستان عمیق و پیوسته هستند، ناامیدکننده باشد. فیلمبرداری و فضاسازی، اگرچه بازتاب‌دهنده دوران خود است، اما در مقایسه با استانداردهای امروزی، چشمگیر نیست.

«دختر واریته» در ژانر کمدی موزیکال طبقه‌بندی می‌شود، اما ماهیت اصلی آن، شبیه به فیلم‌های «وودویل» یا نمایش‌های صحنه‌ای است که در آن، مجموعه‌ای از اجراهای سرگرم‌کننده، بدون تمرکز بر یک روایت واحد، به نمایش درمی‌آید. این سبک فیلم‌ها در اواسط قرن بیستم محبوبیت داشتند و هدفشان عمدتاً سرگرمی سریع و نمایش ستارگان بود، که «دختر واریته» به خوبی این هدف را دنبال می‌کند.

تماشای «دختر واریته» تجربه‌ای است از غرق شدن در دنیای پر زرق و برق استودیوهای هالیوود در دهه‌های پیشین. این فیلم دریچه‌ای است به روی دوران طلایی سینما، زمانی که استودیوها امپراتوری‌های فرهنگی بودند و ستارگانشان خدایان روی پرده. ارزش اصلی فیلم در نمایش این شکوه و جلال، همراه با اجراهای موسیقایی دلنشین و حضور چهره‌هایی است که یادآور خاطرات شیرین سینمایی هستند.

اگر از تماشای فیلم‌های موزیکال پر ستاره و کمدی‌های کلاسیک هالیوود لذت می‌برید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «داک سویل» (Duck Soup) با حضور برادران مارکس برای کمدی ناب، یا «آواز در باران» (Singin' in the Rain) برای تجربه‌ای موزیکال و سرگرم‌کننده را از دست ندهید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.