Some Kind of Hate

اگر به دنبال اثری در ژانر وحشت هستید که صرفاً بر پایه‌ی جامپ‌اسکرهای دم‌دستی بنا نشده باشد و به مضامینی چون قربانیان قلدری، انتقام و پیامدهای روانی خشونت بپردازد، «آن‌گونه نفرت» می‌تواند گزینه‌ی قابل تأملی باشد. این فیلم سعی دارد با تلفیق المان‌های درام نوجوانانه و وحشت فراطبیعی، تجربه‌ای متفاوت را ارائه دهد و تلنگری به مخاطب بزند تا درباره‌ی تاثیرات مخرب آزار و اذیت در جامعه‌ی خود بیندیشد.

قدرت اصلی فیلم در پرداختن به تم قلدری و نمایش عواقب آن نهفته است. کارگردان تلاش کرده تا فضایی وهم‌آلود و پرتنش را خلق کند و حس انزوا و درماندگی شخصیت اصلی را به خوبی منتقل نماید. فیلمبرداری در برخی لحظات توانسته به خوبی حس اضطراب و وحشت را به تصویر بکشد، هرچند که در اجرای جلوه‌های ویژه و برخی سکانس‌های ترسناک، فیلم با محدودیت‌های بودجه‌ای مواجه بوده است.

«آن‌گونه نفرت» در ژانر وحشت قرار می‌گیرد، اما تمایلی هم به درام نوجوانانه و تریلرهای روان‌شناختی دارد. این ترکیب ژانری، فیلم را از آثار صرفاً ترسناک متمایز می‌کند و به آن عمق بیشتری می‌بخشد. با این حال، گاهی این تلفیق به ضرر فیلم تمام شده و باعث شده تا در هیچ‌کدام از ژانرها به طور کامل موفق نباشد و در فضایی بینابین سرگردان بماند.

این فیلم می‌تواند تجربه‌ای باشد برای کسانی که به دنبال درک بهتر ریشه‌های خشم و انتقام در نوجوانان هستند. نمایش آشکار و بی‌پرده‌ی آزار و اذیت در مدارس و پیامدهای آن، یکی از دستاوردهای فیلم محسوب می‌شود. همچنین، پرداختن به مفهوم «انتقام فراطبیعی» به عنوان واکنشی به بی‌عدالتی‌های دنیای واقعی، می‌تواند برای علاقه‌مندان این سبک جذاب باشد.

اگر از فضاسازی و تم انتقام فراطبیعی در «آن‌گونه نفرت» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «کینه» (The Grudge) با فضای وهم‌آلود و انتقام ارواح، «کری» (Carrie) اثر کلاسیک تحسین‌شده‌ی استفن کینگ درباره‌ی دختری با قدرت‌های فراطبیعی که قربانی قلدری است، و «پالپ فیکشن» (Pulp Fiction) به خاطر زاویه‌ی دید متفاوت و روایت غیرخطی‌اش را نیز مشاهده کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.