The Walk

اگر به دنبال فیلمی هستید که هم چشمانتان را با جلوه‌های بصری خیره‌کننده نوازش دهد و هم قلبتان را به تپش بیندازد، «بندباز» انتخاب درستی است. این اثر زمکیس، تجربه‌ای سینمایی ناب، به خصوص در فرمت سه‌بعدی، ارائه می‌دهد که حس پرواز و قدم زدن در ارتفاع را به مخاطب منتقل می‌کند. داستان الهام‌بخش و بازی درخشان جوزف گوردون-لویت در نقش فیلیپ پتی، از دلایل اصلی تماشای این فیلم است. علاوه بر این، فیلم ادای احترامی است به شکوه برج‌های دوقلو که دیگر در آسمان نیویورک دیده نمی‌شوند.

قدرت اصلی «بندباز» در کارگردانی استادانه رابرت زمکیس و توانایی او در خلق فضایی پرهیجان و در عین حال احساسی است. استفاده نوآورانه از تکنولوژی CGI و جلوه‌های ویژه، به خصوص در صحنه‌های بندبازی، تجربه‌ای بی‌نظیر و نفس‌گیر را رقم زده است. بازی جوزف گوردون-لویت نیز ستودنی است؛ او به خوبی توانسته شور، اشتیاق و حتی لجبازی‌های شخصیت فیلیپ پتی را به تصویر بکشد. فیلمبرداری و فضاسازی دهه ۷۰ میلادی نیز به خوبی انجام شده است.

«بندباز» در ژانر درام زندگینامه‌ای قرار می‌گیرد، اما عناصر ماجراجویی، تاریخی و ورزشی (از نوع بسیار خاص و خطرناک!) را نیز در خود دارد. این فیلم به ما یادآوری می‌کند که چگونه یک رؤیا می‌تواند با پشتکار و خلاقیت به واقعیت تبدیل شود، حتی اگر در نظر اول غیرممکن به نظر برسد. این ژانر ترکیبی، فیلم را برای طیف وسیعی از مخاطبان جذاب می‌کند.

تماشای «بندباز» این پیام را به مخاطب منتقل می‌کند که هیچ هدفی دور از دسترس نیست، اگر با عشق، تلاش و برنامه‌ریزی دقیق دنبال شود. فیلم همچنین به ما یادآوری می‌کند که زیبایی‌های فراموش‌نشدنی، حتی اگر از دست رفته باشند، همیشه در خاطره‌ها زنده می‌مانند. این اثر، ادای دینی به روحیه ماجراجویی و جسارت انسانی است.

اگر از «بندباز» لذت بردید، احتمالاً از تماشای فیلم‌هایی چون «زندگی شگفت‌انگیز املی پولن» (Amélie) با فضاسازی رویاگونه و شخصیت‌های خاصش، «فارست گامپ» (Forrest Gump) به خاطر روایت الهام‌بخش و شخصیت اصلی دوست‌داشتنی‌اش، و «نیکولاس نیکلبی» (Nicholas Nickleby) با تمرکز بر تلاش یک جوان برای رسیدن به آرزوهایش، لذت خواهید برد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.