Domino

اگر از طرفداران آثار برایان دی پالما هستید و به فیلم‌های جنایی با ریتم دلهره‌آور و فضاسازی قوی علاقه دارید، «دومینو» می‌تواند گزینه‌ی مناسبی باشد. فیلمبرداری چشم‌نواز، موسیقی متن تاثیرگذار و بازی‌های قابل قبول بازیگران، به خصوص در به تصویر کشیدن حس انتقام و فقدان، از نقاط قوت آن محسوب می‌شود. صحنه‌های اکشن و تعقیب و گریز با دقت و ظرافت کارگردانی شده‌اند و حس هیجان را به خوبی منتقل می‌کنند.

«دومینو» در ژانر تریلر جنایی، تلاش می‌کند تا داستانی پیچیده و شخصیت‌هایی چندوجهی را ارائه دهد. اما گاهی اوقات، فیلمنامه نتوانسته است به طور کامل از پتانسیل داستانی خود بهره ببرد و در برخی نقاط، روایت دچار افت ریتم می‌شود. با این حال، کارگردانی پخته دی پالما و صحنه‌های بصری خلاقانه، تا حد زیادی این ضعف‌ها را جبران کرده و تجربه‌ی تماشایی قابل قبولی را برای علاقه‌مندان به این سبک فراهم می‌آورد. فیلمبرداری و تدوین در خدمت ایجاد تعلیق و نمایش حس درونی شخصیت‌ها قرار گرفته است.

این فیلم در زمره‌ی تریلرهای جنایی قرار می‌گیرد که با المان‌هایی از اکشن و درام همراه است. حضور برایان دی پالما به عنوان کارگردان، یادآور سبک خاص او در فیلم‌هایی چون «بدون هیچ نشانی» (Body Double) و «صورت زخمی» (Scarface) است، که در آن توجه ویژه‌ای به جزئیات بصری، تعلیق روایی و گاهی خشونت گرافیکی می‌شود. «دومینو» نیز سعی دارد با بهره‌گیری از این مولفه‌ها، اثری استاندارد در این ژانر ارائه دهد.

تماشای «دومینو» تجربه‌ای است که در آن با سبک بصری منحصر به فرد برایان دی پالما و توانایی او در خلق فضاهای پرتعلیق آشنا می‌شویم. موسیقی متن اثر پینو دوناجیو نیز به خوبی با اتمسفر فیلم هماهنگ شده و حس دلهره را تشدید می‌کند. بازی نیکولای کاستر-والدو در نقش پلیس انتقام‌جو، قابل تامل است و او توانسته بار دراماتیک نقش را به خوبی منتقل کند. این فیلم برای کسانی که به دنبال یک تریلر خوش‌ساخت و استاندارد هستند، رضایت‌بخش خواهد بود.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم آثار دیگری چون «شب‌نشینی با قتل» (One Night Stand Murder) با فضایی مشابه، «لانتانا» (Lantana) برای درام جنایی عمیق‌تر، و «خون‌بها» (Blood Work) با محوریت انتقام پلیس را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.