Brimstone

اگر به دنبال تجربه‌ای سینمایی هستید که شما را به چالش بکشد و تا مدت‌ها در ذهنتان باقی بماند، «برمستون» انتخاب مناسبی است. این فیلم با بازی‌های قوی، به‌ویژه از سوی داکوتا فنینگ و گی پیرس، و کارگردانی استادانه مارتین کولهوون، داستانی تکان‌دهنده از استقامت یک زن در برابر بی‌رحمی محض را به تصویر می‌کشد. فیلمبرداری و طراحی صحنه نیز به خوبی حس و حال دوران غرب وحشی و تاریکی درونی شخصیت‌ها را منتقل می‌کند.

«برمستون» فیلمی به شدت خشونت‌آمیز و ناراحت‌کننده است. صحنه‌های عریان، آزار جنسی و خشونت بی‌رحمانه، بارها و بارها مخاطب را به مرز انزجار می‌رساند. این فیلم برای هر ذائقه‌ای ساخته نشده و تماشای آن نیازمند معده و اعصاب قوی است. اگر تحمل دیدن صحنه‌های دلخراش و مضامین تیره را ندارید، بهتر است از تماشای آن صرف نظر کنید. ریتینگ R این فیلم نیز گواهی بر ماهیت خشن و بزرگسالانه آن است.

«برمستون» را می‌توان در ژانرهای مختلفی دسته‌بندی کرد؛ از وسترن تاریک و تریلر روانشناختی گرفته تا درام بقا. فیلم با الهام از فضای غرب وحشی، اما با تمرکز بر جنبه‌های تاریک‌تر انسانی مانند تعصب، ظلم و انتقام، تجربه‌ای متفاوت از این ژانر را ارائه می‌دهد. این ترکیب ژانری، همراه با روایت غیرخطی و فضاسازی سنگین، فیلم را از آثار مشابه متمایز می‌سازد.

مارتین کولهوون، کارگردان فیلم، با «برمستون» توانسته اثری خلق کند که هم از نظر بصری چشم‌نواز است و هم از نظر داستانی عمیق و تأثیرگذار. بازی‌های درخشان بازیگران، به‌خصوص داکوتا فنینگ در نقش لیز، که زنی سرسخت و مقاوم در برابر سختی‌هاست، نقطه قوت اصلی فیلم محسوب می‌شود. فیلمنامه قوی و فیلمبرداری خیره‌کننده، در کنار ریتم حساب‌شده، «برمستون» را به تجربه‌ای فراموش‌نشدنی تبدیل کرده است.

اگر از این فیلم لذت بردید و به دنبال آثاری با فضایی مشابه و مضامین تاریک هستید، پیشنهاد می‌کنیم «پی painted bird» (پر رنگ شده) را که آن هم داستانی تلخ از بقا در دوران جنگ است، و همچنین «مالنا» (Malena) را که روایتی از سختی‌های یک زن در دوران جنگ جهانی دوم است، تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.