The Suffering

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در ژانر وحشت هستید که بر فضاسازی سنگین، تعلیق روانی و کشمکش‌های درونی شخصیت اصلی تمرکز دارد، «دردسر» می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. این فیلم با ریتم کند اما هدفمند خود، به آرامی تماشاگر را به دنیای تاریک و پر رمز و راز خود می‌کشاند و با غافلگیری‌های هوشمندانه، هیجان را تا انتها حفظ می‌کند. کارگردانی رابرت همیلتون در ایجاد اتمسفر وهم‌آلود و نمایش فروپاشی روانی هنری، قابل توجه است.

نقاط قوت اصلی فیلم در فضاسازی گیرا، بازی قابل قبول بازیگران، به‌ویژه در به تصویر کشیدن زوال روانی شخصیت اصلی، و فیلمنامه‌ای است که تلاش می‌کند داستانی عمیق‌تر از یک ترسناک معمولی را روایت کند. با این حال، امتیاز پایین فیلم در آی‌ام‌دی‌بی (۴.۵/۱۰) نشان می‌دهد که فیلم نتوانسته انتظارات بخش بزرگی از مخاطبان را برآورده کند، که احتمالاً به دلیل ریتم کند، ابهام بیش از حد در برخی نقاط، یا عدم پرداخت کافی به برخی عناصر داستانی است.

«دردسر» در ژانر وحشت و معمایی قرار می‌گیرد، اما با رگه‌های قوی تریلر روانشناختی، تجربه‌ای چندوجهی را ارائه می‌دهد. این فیلم از کلیشه‌های رایج ژانر وحشت فاصله گرفته و بیشتر بر ایجاد حس اضطراب و ناباوری در مخاطب تکیه دارد. فضاسازی تاریک و وهم‌آلود، همراه با عناصری از ماوراءالطبیعه که تفسیرشان به عهده تماشاگر گذاشته می‌شود، به این فیلم هویتی منحصر به فرد می‌بخشد.

این فیلم با تکیه بر عنصر روانشناختی و ایجاد تعلیق، تماشاگر را به چالش می‌کشد و او را وادار به تفکر در مورد ماهیت واقعیت و سلامت روانی می‌کند. اگرچه ممکن است در زمینه جلوه‌های ویژه یا ترس‌های ناگهانی (jump scares) به اندازه آثار پرخرج موفق نباشد، اما در خلق اتمسفر و پیشبرد داستانی که به تدریج لایه‌های خود را آشکار می‌کند، موفق عمل کرده است.

اگر از تجربه وهم‌آلود و تمرکز بر جنبه‌های روانشناختی «دردسر» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «بیداری» (Awakenings) ساخته پنلوپه لیو، «جزیره شاتر» (Shutter Island) ساخته مارتین اسکورسیزی، و «مهمان» (The Others) ساخته آلخاندرو آمنابار را نیز تماشا کنید که همگی در فضاسازی گیرا و روایت‌های پیچیده تبحر دارند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.