Video

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت و غیرمتعارف در دنیای سینما هستید، «ویدئو» می‌تواند گزینه‌ی جذابی باشد. این فیلم برای کسانی که از آثار سینمایی که بیشتر بر تصویر و اتمسفر تکیه دارند تا دیالوگ و داستان خطی، لذت می‌برند، بسیار دلنشین خواهد بود. «ویدئو» فرصتی است تا با یک زبان سینمایی کمتر شنیده شده مواجه شوید و شاید برداشت‌های نوینی از مفاهیم آشنا کسب کنید.

قدرت اصلی «ویدئو» در سادگی و تمرکز آن نهفته است. فیلمساز با حداقل امکانات، توانسته اتمسفری گیرا خلق کند. فیلمبرداری و تدوین، هرچند شاید در نگاه اول ساده به نظر برسند، اما در خدمت ایجاد ریتم و فضایی خاص قرار گرفته‌اند. حضور آریل باربی نیز به عنوان تنها بازیگر فیلم، توانسته بار عاطفی و حسی اثر را به دوش بکشد و ارتباطی هرچند انتزاعی با مخاطب برقرار کند.

«ویدئو» در ژانر کوتاه و موزیکال قرار می‌گیرد، اما ماهیت تجربی آن، مرزهای این ژانرها را کمرنگ می‌کند. این فیلم بیشتر به سمت سینمای آوانگارد و هنری گرایش دارد تا یک موزیکال سرگرم‌کننده یا یک فیلم کوتاه داستانی. زبان بصری و گاهی اوقات صداهای محیطی یا موسیقی، نقش کلیدی در انتقال پیام و ایجاد حس و حال فیلم دارند.

تماشای «ویدئو» می‌تواند به گشودن ذهن مخاطب نسبت به فرم‌های مختلف سینمایی کمک کند. این اثر نشان می‌دهد که چگونه می‌توان بدون نیاز به کلام، داستان یا احساسات را روایت کرد. همچنین، فرصتی برای تأمل در مورد نحوه ادراک ما از تصاویر و صداها فراهم می‌آورد و ممکن است نگاهی تازه به اطرافمان بیندازیم.

اگر از فضاسازی و تجربه بصری فیلم «ویدئو» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم آثار تجربی و کوتاه دیگرانی چون «رنگ‌ها» (Colors) ساخته‌ی دیوید هولینگ‌ورث یا فیلم‌های کوتاه تجربی از کارگردانان ایرانی مانند پیمان معادی و شهرام مکری را نیز بررسی کنید که هر کدام به شیوه‌ای نوآورانه با فرم سینما بازی می‌کنند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.