Taboo

اگر به دنبال فیلم‌هایی هستید که در مرز بین ژانرهای مختلف حرکت می‌کنند و مخاطب را به چالش می‌کشند، «تابو» می‌تواند گزینه‌ی جالبی باشد. این فیلم با وجود نقدهای متفاوت، در میان علاقه‌مندان به سینمای خاص و تجربه‌گرا جایگاه خود را دارد. بازی‌های درخشان برخی از بازیگران جوان و ایده‌ی مرکزی فیلم که به موضوعات اخلاقی و گناه می‌پردازد، می‌تواند برای علاقه‌مندان به داستان‌های روانشناختی جذاب باشد. فیلمبرداری خوب و کارگردانی‌ای که سعی در ایجاد اتمسفری سنگین دارد، از نکات قابل توجه آن است.

قدرت اصلی «تابو» در ایده‌ی اولیه و پتانسیل داستانی آن نهفته است. فیلمنامه فیلم سعی دارد با پیچش‌های داستانی و افشای تدریجی حقایق، مخاطب را درگیر نگه دارد. بازی برخی از بازیگران، به خصوص ادای دین به شخصیت‌هایشان، قابل قبول است و توانسته‌اند حس لازم را به مخاطب منتقل کنند. با این حال، برخی از منتقدان معتقدند که فیلمنامه در اجرای ایده‌ی خود دچار ضعف‌هایی شده و نتوانسته تمام پتانسیل خود را به نمایش بگذارد.

«تابو» در ژانر وحشت و هیجان‌انگیز قرار می‌گیرد، اما عناصر درام و معمایی نیز در تار و پود داستان تنیده شده‌اند. این فیلم بیشتر بر جنبه‌های روانی و اخلاقی تأکید دارد تا وحشت‌های صرفاً بصری. فضاسازی وهم‌آلود و موسیقی متن، به خلق اتمسفری دلهره‌آور کمک شایانی کرده و آن را از فیلم‌های ترسناک کلیشه‌ای متمایز می‌سازد. ریتم فیلم در ابتدا کمی کند است اما با پیشرفت داستان، سرعت آن افزایش می‌یابد.

تماشای «تابو» تجربه‌ای متفاوت از سینمای هیجان‌انگیز خواهد بود. این فیلم با داستانی که بر پایه‌ی گناه، پشیمانی و عواقب اعمال بنا شده، مخاطب را به تفکر وا می‌دارد. فیلمنامه با ارائه‌ی شخصیت‌هایی که هر کدام راز و عقده‌ای در دل دارند، عمق بیشتری به داستان بخشیده است. کارگردانی ماکس ماکوفسکی در خلق فضایی سنگین و پرتنش موفق بوده و بازی‌های خوب بازیگران جوان، به خصوص در به تصویر کشیدن کشمکش‌های درونی، ستودنی است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «باشگاه مشت‌زنی» (Fight Club) را برای تجربه‌ی فضایی مشابه و پرداختن به جنبه‌های روانی شخصیت‌ها، و همچنین «قفل، انبار و دو بشکه باروت» (Lock, Stock and Two Smoking Barrels) را برای دیدن فیلمنامه‌ای پیچیده و شخصیت‌پردازی قوی، تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.