Backrooms

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در ژانر وحشت و علمی-تخیلی هستید و فضای «لیمنال» (liminal spaces) و حس گمگشتگی برایتان جذاب است، «اتاق‌های پشتی» باید در لیست تماشای شما قرار بگیرد. فیلم با بهره‌گیری از جلوه‌های بصری قوی و فضاسازی منحصر به فرد، موفق می‌شود حس اضطراب و انزوا را به خوبی به مخاطب منتقل کند. تماشای این فیلم، به خصوص برای علاقه‌مندان به پروژه‌هایی که از دل فرهنگ اینترنتی بیرون آمده‌اند، تجربه‌ای تازه خواهد بود.

نقاط قوت فیلم عمدتاً در نیمه اول و در فضاسازی خیره‌کننده آن نهفته است. فیلمبرداری و طراحی صحنه، تصاویری به یاد ماندنی از فضاهای تکراری و وهم‌آلود خلق می‌کنند که یادآور حس آشنای «اتاق‌های پشتی» در فضای مجازی است. بازی بازیگران اصلی، به خصوص در به تصویر کشیدن کشمکش‌های درونی شخصیت‌ها، قابل قبول است. با این حال، فیلم در بخش پایانی، ریتم خود را از دست داده و برخی منتقدان معتقدند که پایان‌بندی آن، بیشتر شبیه به مقدمه‌ای برای قسمت‌های بعدی است تا یک جمع‌بندی رضایت‌بخش.

«اتاق‌های پشتی» در تقاطع ژانرهای علمی-تخیلی، وحشت و تریلر روانشناختی قرار می‌گیرد. این فیلم تلاش می‌کند تا با الهام از ترندهای روز اینترنت و مفهوم «فضاهای لیمینال»، ترس را نه از طریق جامپ‌اسکرها، بلکه از طریق حس ناآشنایی، تکرار و گم‌شدگی در فضایی بی‌انتها، به مخاطب القا کند. این رویکرد، فیلم را از آثار مشابه متمایز می‌سازد، اما گاهی باعث می‌شود که فیلمنامه نتواند در تمام طول اجرا، این ایده را به شکلی منسجم پیش ببرد.

این فیلم در ایجاد فضایی وهم‌آلود و اضطراب‌آور موفق عمل کرده و توانسته است تصویری بصری قوی از مفهوم «اتاق‌های پشتی» ارائه دهد. همچنین، ریشه‌های فیلم در فرهنگ اینترنتی و تبدیل آن به یک اثر سینمایی، نشان‌دهنده تغییر نسل در تولید محتوا و پتانسیل داستان‌های خلق شده در فضای مجازی است.

اگر از فضاسازی و ایده «اتاق‌های پشتی» لذت بردید، تماشای فیلم‌هایی چون «سایلنت هیل» (Silent Hill) با فضای وهم‌آلود و ترسناک، «گذرگاه نهم» (The Ninth Gate) با اتمسفر رازآلود و «از دست رفته در راه» (Lost Highway) با رویکرد سورئال و روانشناختی‌اش را به شما پیشنهاد می‌دهیم.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.