Giorgio Moroder's Metropolis

تماشای این نسخه از «متروپلیس» تجربه‌ای جذاب برای علاقه‌مندان به تاریخ سینما و موسیقی است. اگر به دنبال دیدن تفسیری نو از یک اثر کلاسیک هستید و می‌خواهید ببینید چگونه موسیقی پاپ دهه هشتاد می‌تواند بر فیلمی صامت تأثیر بگذارد، این نسخه ارزش دیدن دارد. همچنین، برای کسانی که با نسخه اصلی آشنایی دارند، مقایسه و درک تفاوت‌ها می‌تواند لذت‌بخش باشد. فضاسازی و جلوه‌های بصری، با وجود قدمت، هنوز هم تماشایی هستند و موسیقی متن مورودر، که هنرمندانی چون فردی مرکوری و جان اندرسون در آن حضور دارند، جذابیت ویژه‌ای به فیلم می‌بخشد.

قوت اصلی این نسخه، جسارت در بازتفسیر یک اثر کلاسیک و تلفیق آن با موسیقی روزگار خود است. موسیقی متن جورجیو مورودر، با وجود اینکه برای برخی مخاطبان نوستالژیک و برای برخی دیگر عاملی برای گسست روایی است، انرژی تازه‌ای به فیلم بخشیده و آن را در دسترس‌تر کرده است. رنگی شدن برخی صحنه‌ها و تدوین مورودر، به فیلم ریتمی متفاوت داده است. با این حال، این رویکرد ممکن است باعث شود علاقه‌مندان سرسخت فیلم صامت، این نسخه را کمتر بپسندند، زیرا حس و حال نسخه اصلی را ندارد.

«متروپلیس» مورودر در ژانر علمی-تخیلی و درام قرار می‌گیرد، اما با موسیقی متن الکترونیک و پاپ خود، بُعدی نو به این ژانر اضافه کرده است. این فیلم در دسته بازسازی‌ها یا اقتباس‌های موسیقایی قرار می‌گیرد که در آن، موسیقی نقش محوری در روایت و فضاسازی ایفا می‌کند. این رویکرد، فیلم را از نسخه اصلی که بیشتر بر جنبه‌های اکسپرسیونیستی و فلسفی تمرکز داشت، متمایز می‌سازد و آن را به سمت فضایی شبیه به موزیکال‌های علمی-تخیلی سوق می‌دهد.

تماشاگر با دیدن این اثر، با رویکردی متفاوت به «متروپلیس» آشنا می‌شود. درک چگونگی تأثیر موسیقی متن بر روایت و حس یک فیلم، و مشاهده تلاشی برای به‌روزرسانی یک شاهکار کلاسیک، از دستاوردهای تماشای این نسخه است. همچنین، آشنایی با موسیقی متن جذاب آن که با همکاری هنرمندان بزرگی چون فردی مرکوری ساخته شده، از دیگر جنبه‌های مثبت این تجربه سینمایی است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «بلید رانر» (Blade Runner) را برای فضای علمی-تخیلی دیستوپیایی، «آکیرا» (Akira) را برای انیمه با مضامین مشابه و «دستیار» (Brazil) را برای رویکرد سورئال و انتقادی به جامعه و تکنولوژی تماشا کنید.

این فیلم یک بازنگری موسیقایی بر فیلم صامت کلاسیک «متروپلیس» (Metropolis) محصول ۱۹۲۷ است و مستقل از آن ساخته شده است. برای درک بهتر، تماشای نسخه اصلی فریتز لانگ نیز توصیه می‌شود، اما این نسخه به تنهایی نیز قابل تماشا است.