Compulsion

اگر به دنبال فیلمی هستید که با چاشنی کمدی، به لایه‌های تاریک روان انسان و وسواس‌های پنهان بپردازد، «اجبار» می‌تواند انتخابی قابل تامل باشد. بازیگران شناخته‌شده‌ای چون هدر گراهام و کری-اَن ماس، بار اصلی داستان را به دوش می‌کشند و تلاش می‌کنند تا شخصیت‌های پیچیده و درگیر خود را به تصویر بکشند. فضاسازی فیلم گاهی موفق می‌شود حس تعلیق و ناراحتی را القا کند.

نقطه قوت اصلی فیلم، ایده اولیه و تلاش برای پرداختن به موضوعاتی چون وسواس، تنهایی و روابط پیچیده انسانی است. بازیگران اصلی نیز تا حدودی توانسته‌اند از پس نقش‌های خود برآیند، اما فیلمنامه گاهی دچار افت ریتم و عدم انسجام می‌شود. کارگردانی نیز نتوانسته است از تمام پتانسیل داستانی بهره ببرد و فیلمبرداری نیز نکته برجسته‌ای ندارد که بتواند به جذابیت بصری اثر بیفزاید.

«اجبار» در ژانر کمدی-هیجان‌انگیز قرار می‌گیرد، اما مرز بین این دو ژانر در فیلم گاهی مبهم است. جنبه کمدی آن به شکلی سیاه و موقعیتی است و جنبه هیجان‌انگیز آن بیشتر بر تنش‌های روانی و درونی شخصیت‌ها متمرکز است تا اتفاقات بیرونی. این ترکیب می‌تواند برای برخی مخاطبان جذاب باشد، اما برای عده‌ای دیگر ممکن است گیج‌کننده به نظر برسد.

با وجود کاستی‌ها، «اجبار» تلاشی است برای کاوش در جنون پنهان در زندگی روزمره و نمایش فروپاشی روانی شخصیت‌ها. فیلم می‌تواند تلنگری باشد برای فکر کردن به مرز باریک بین عشق، نفرت و وسواس، و چگونگی تاثیر این احساسات بر روابط انسانی.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «مربع» (The Square) ساخته روبن استلوند با نگاهی انتقادی به هنر و جامعه، یا «تاکسیدرمی» (Taxidermia) ساخته گ‌یورگی پالفی با فضاسازی خاص و پرداختن به جنبه‌های عجیب انسانی را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.