Vitals

اگر به دنبال تریلرهایی با ایده مرکزی دلهره‌آور هستید و حاضرید با برخی کاستی‌های فیلمنامه کنار بیایید، «ویتالز» می‌تواند برای یک بار تماشا، سرگرم‌کننده باشد. این فیلم تلاش می‌کند تا فضایی پرتنش را ایجاد کند و مخاطب را در سرنوشت شخصیت‌ها درگیر سازد. در لحظاتی، کارگردانی مارک مورگنشترن موفق می‌شود تا حس تعقیب و گریز را به خوبی منتقل کند، هرچند که این موفقیت پایدار نیست.

قدرت اصلی فیلم در ایده اولیه نهفته است؛ ایده ربوده شدن و مورد جراحی قرار گرفتن اجباری، خود به تنهایی پتانسیل بالایی برای خلق یک اثر هیجان‌انگیز دارد. بازی بازیگران، به خصوص در به تصویر کشیدن استیصال و ترس، قابل قبول است، اما فیلمنامه نتوانسته است از این پتانسیل به طور کامل بهره ببرد و شخصیت‌ها را عمق بیشتری ببخشد. فیلمبرداری، گرچه در خدمت فضاسازی است، اما در خلق نماهای خلاقانه یا به یاد ماندنی، توفیق چندانی ندارد.

«ویتالز» در ژانر هیجان‌انگیز (Thriller) دسته‌بندی می‌شود و تلاش دارد تا با عناصری چون دلهره، تعقیب و گریز و خطر، مخاطب را میخکوب کند. این فیلم یادآور تریلرهای انتقامی یا دلهره‌آور با تم پزشکی است، اما در مقایسه با آثار برجسته‌تر این ژانر، از نظر پیچیدگی داستانی و پرداخت شخصیت‌ها، ضعیف‌تر عمل می‌کند. ریتم فیلم، که برای حفظ تعلیق حیاتی است، در بخش‌هایی از اثر، کند شده و از شدت هیجان می‌کاهد.

این فیلم به دلیل بودجه محدود، در فضایی بسته و با تمرکز بر تعداد محدودی بازیگر ساخته شده است. این محدودیت‌ها باعث شده تا فیلم نتواند در زمینه جلوه‌های ویژه یا صحنه‌های اکشن پرهزینه، حرفی برای گفتن داشته باشد. با این حال، کارگردان کوشیده است تا با اتکا به حس تعلیق و بازی‌های روانی، مخاطب را درگیر نگه دارد، اما این تلاش‌ها تنها در بخش‌هایی از فیلم به ثمر نشسته‌اند.

اگر از فیلم‌هایی با تعلیق روانشناختی و موقعیت‌های دلهره‌آور لذت می‌برید، تماشای آثاری چون «مارپیچ» (Saw)، «قفل، سطل، دو لوله» (Lock, Stock and Two Smoking Barrels) یا «نورگیر» (The Invisible Man) را به شما پیشنهاد می‌کنیم که در خلق تنش و غافلگیری موفق‌تر عمل کرده‌اند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.