Painkiller

اگر به دنبال فیلمی هستید که صرفاً یک سرگرمی گذرا و بدون نیاز به تفکر عمیق باشد، «داروی مسکن» ممکن است برای دقایقی توجه شما را جلب کند. ایده اصلی فیلم، هرچند خوب اجرا نشده، اما می‌تواند کنجکاوی اولیه را برانگیزد. علاقمندان به ژانرهای اکشن و هیجان‌انگیز که انتظار فیلمنامه‌ای پیچیده یا بازی‌های درخشان را ندارند، شاید بتوانند لحظاتی را در دنیای پر هرج و مرج این فیلم سپری کنند.

به سختی می‌توان نقطه قوت قابل توجهی در «داروی مسکن» یافت. شاید بتوان فیلمبرداری را در برخی سکانس‌ها قابل قبول دانست، اما این تنها جنبه فنی است که اندکی از سطح پایین تولیدات فیلم فاصله می‌گیرد. بازی بازیگران عمدتاً کلیشه‌ای و فاقد عمق است و کارگردانی نیز نتوانسته ریتم و کشش لازم را به داستان تزریق کند. فضاسازی فیلم نیز نتوانسته آن حس تعلیق و خطر مورد انتظار در یک ژانر هیجانی را به خوبی منتقل کند.

«داروی مسکن» در ژانر اکشن، هیجان‌انگیز و رازآلود دسته‌بندی می‌شود، اما در عمل بیشتر به سمت فیلم‌های درجه دو اکشن با چاشنی علمی-تخیلی سوق پیدا می‌کند. ایده‌ی جاودانگی ناشی از مرگ، پتانسیل درگیر شدن با مفاهیم فلسفی را دارد، اما فیلم ترجیح داده است تا بر جنبه‌های هیجانی و تقابل میان زندانیان متمرکز شود. این رویکرد باعث شده تا فیلم نتواند جایگاه مشخصی در میان آثار ماندگار این ژانر پیدا کند.

تماشای «داروی مسکن» می‌تواند تجربه‌ای باشد برای درک بهتر اینکه چگونه یک ایده‌ی اولیه جذاب می‌تواند در مراحل ساخت فیلم به دلایل مختلف، از جمله ضعف در فیلمنامه، کارگردانی و بازیگری، به اثری متوسط و فراموش‌شدنی تبدیل شود. این فیلم شاید بتواند به عنوان مثالی برای دانشجویان سینما در خصوص اشتباهات رایج در ساخت فیلم‌های هیجان‌انگیز مورد استفاده قرار گیرد.

اگر از ایده‌ی فیلم‌های بقا در محیط‌های بسته و اکشن‌های پر زد و خورد لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «فرار از آلکاتراز» (Escape from Alcatraz) یا «شتاب» (Rush) را با رویکردی متفاوت‌تر به هیجان و درام در محیط‌های محدود دنبال کنید. همچنین، اگر به دنبال فیلم‌های علمی-تخیلی با مفاهیم پیچیده هستید، «من افسانه هستم» (I Am Legend) گزینه‌ی بهتری خواهد بود.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.