Death Machines

اگر به دنبال تجربه‌ای نوستالژیک از سینمای اکشن دهه ۷۰ میلادی با چاشنی هنرهای رزمی هستید، «ماشین‌های مرگ» می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. این فیلم با وجود ضعف‌های فنی و روایی، فضایی سرگرم‌کننده و هیجان‌انگیز را ارائه می‌دهد. ریتم نسبتاً تند، مبارزات اغلب پر زد و خورد و حضور شخصیت‌های کلیشه‌ای اما دوست‌داشتنی، دلایلی هستند که این اثر را برای علاقه‌مندان به فیلم‌های «بد اما خوب» (so bad it's good) جذاب می‌کند.

نقاط قوت اصلی «ماشین‌های مرگ» در اجرای بی‌پرده و گاهی اغراق‌آمیز صحنه‌های اکشن و مبارزه نهفته است. کارگردانی «پل کیریازی» (Paul Kyriazi) تلاش کرده تا با استفاده از فضاسازی دهه هفتادی و موسیقی متن مناسب، حس تعلیق و هیجان را به مخاطب منتقل کند. بازی‌ها، به‌خصوص نقش‌آفرینی بازیگر زن در نقش «اژدهای شرقی»، گرچه کلیشه‌ای هستند، اما کاراکترهایی به‌یادماندنی خلق کرده‌اند که در خاطر بیننده باقی می‌مانند. فیلمبرداری نیز با وجود محدودیت‌های زمان خود، توانسته است صحنه‌های اکشن را به خوبی ثبت کند.

«ماشین‌های مرگ» در ژانر اکشن و هیجان‌انگیز قرار می‌گیرد و عناصر فیلم‌های رزمی و حتی کمی علمی-تخیلی (به دلیل سرم کنترل‌کننده ذهن) را در خود جای داده است. این فیلم نمونه‌ای از سینمای exploitation دهه ۷۰ است که اغلب با بودجه کم، بر روی صحنه‌های اکشن و موضوعات جذاب تمرکز داشت. درک این ژانر و ویژگی‌های آن، به درک بهتر «ماشین‌های مرگ» کمک می‌کند.

تماشای «ماشین‌های مرگ» می‌تواند تجربه‌ای لذت‌بخش برای علاقه‌مندان به فیلم‌های مبارزه‌ای قدیمی باشد. این فیلم با ارائه مبارزات متنوع و صحنه‌های اکشن غیرمنتظره، سرگرمی خوبی را فراهم می‌کند. همچنین، نگاهی گذرا به کلیشه‌های سینمای دهه ۷۰ و نحوه پرداختن به شخصیت‌های شرقی و مفاهیم داستانی در آن دوران، می‌تواند برای علاقه‌مندان به تاریخ سینما جالب باشد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «قهرمان» (Hero) ساخته سال ۲۰۰۲، «بیل را بکش: قسمت اول» (Kill Bill: Vol. 1) محصول ۲۰۰۳ و «لئون: حرفه‌ای» (Léon: The Professional) محصول ۱۹۹۴ را نیز تماشا کنید که هر کدام به شیوه‌ای متفاوت به ژانر اکشن و شخصیت‌های قاتل حرفه‌ای پرداخته‌اند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.