Number Seventeen

اگر به دنبال کشف ریشه‌های سینمای هیچکاک و آشنایی با سبک اولیه‌ی او هستید، "شماره ۱۷" می‌تواند تجربه‌ای جذاب باشد. فضاسازی‌های اولیه، استفاده از سایه‌ها و تعلیق‌های ناگهانی، نشانه‌هایی از نبوغ آتی او را به نمایش می‌گذارند. همچنین، تماشای تعقیب و گریز نفس‌گیر در انتهای فیلم که ترکیبی از اتوبوس و قطار است، به تنهایی ارزش دیدن دارد و نشان‌دهنده‌ی خلاقیت هیچکاک در آن دوران است.

قدرت اصلی "شماره ۱۷" در فضاسازی و ایجاد تعلیق، به‌ویژه در بخش اول فیلم نهفته است. استفاده از نور و سایه برای ایجاد حس ترس و اضطراب، یکی از تکنیک‌های برجسته‌ی هیچکاک در این اثر است. با این حال، بازی‌ها گاهی اغراق‌آمیز به نظر می‌رسند که تا حدی به سبک تئاتری فیلم‌نامه‌های آن دوران برمی‌گردد. ریتم فیلم در نیمه اول کمی کند است، اما در نیمه دوم شتاب می‌گیرد.

این فیلم در ژانر جنایی و دلهره‌آور قرار می‌گیرد و با توجه به سال ساخت آن (۱۹۳۲)، یکی از آثار اولیه در سینمای تریلر محسوب می‌شود. "شماره ۱۷" در دورانی ساخته شده که سینمای ناطق تازه در حال شکل‌گیری بوده و کارگردانان هنوز در حال آزمون و خطا برای یافتن زبان بصری و روایی مناسب بوده‌اند. این فیلم، با وجود برخی کاستی‌ها، تلاشی قابل توجه در جهت ارتقاء ژانر دلهره‌آور به شمار می‌رود.

تماشاگران با دیدن "شماره ۱۷" فرصت دارند تا با سبک کارگردانی خاص هیچکاک در سال‌های اولیه فعالیتش آشنا شوند. فیلمبرداری، به‌خصوص در صحنه‌هایی که از سایه‌ها استفاده شده، خلاقانه است و بازی‌ها، هرچند گاهی اغراق‌شده، به پیشبرد داستان کمک می‌کنند. این فیلم نشان می‌دهد که چگونه هیچکاک حتی در آثار کم‌هزینه‌تر نیز قادر به خلق لحظات هیجان‌انگیز بوده است.

اگر از "شماره ۱۷" لذت بردید و به سینمای دلهره‌آور کلاسیک علاقه دارید، تماشای "۳۹ پله" (The 39 Steps) دیگر اثر هیچکاک یا فیلم‌هایی مانند "مردی که زیاد می‌دانست" (The Man Who Knew Too Much) که در آن‌ها تعلیق و توطئه‌های جنایی نقش پررنگی دارند، به شدت توصیه می‌شود. همچنین، "رابجک" (Rope) نیز به دلیل نوآوری‌های تکنیکی و فضاسازی نفس‌گیرش می‌تواند گزینه‌ی خوبی باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.