Mary

اگر به دنبال تجربه‌ی سینمای کلاسیک با کارگردانی استادانه‌ای چون هیچکاک هستید، «مری» انتخابی شایسته است. این فیلم، که در آن هیچکاک برای اولین بار به سراغ تکنیک‌هایی چون «جریان سیال ذهن» رفت، فرصتی است برای دیدن ریشه‌های برخی از نوآوری‌های سینمایی او. فیلمبرداری و بازی‌ها، با وجود گذشت سال‌ها، همچنان گیرایی خود را حفظ کرده‌اند و فضاسازی هیچکاک در القای حس تردید و اضطراب، مثال‌زدنی است. این اثر، نمایشی از نبوغ هیچکاک در خلق هیجان از دل یک داستان جنایی و روانشناختی است.

نقطه‌ی قوت اصلی «مری» در کارگردانی هوشمندانه‌ی هیچکاک و ریتم حساب‌شده‌ی داستان نهفته است. او با استفاده از نماهای خلاقانه و تدوین ماهرانه، توانسته است تعلیق را به اوج برساند. بازی بازیگران، به ویژه در به تصویر کشیدن تردیدها و فشارهای روانی، قابل توجه است. با این حال، برخی منتقدان عقیده دارند که این نسخه آلمانی، در مقایسه با نسخه‌ی انگلیسی، کمی فشرده‌تر و شاید کم‌جزئیات‌تر باشد، اما همچنان قدرت تأثیرگذاری خود را حفظ کرده است.

«مری» در ژانر درام، معمایی و هیجان‌انگیز قرار می‌گیرد. این فیلم، یکی از آثار اولیه هیچکاک در سینمای آلمان است که پیش از مهاجرت او به هالیوود ساخته شد. در این دوره، هیچکاک به آزمون و خطا در تکنیک‌های سینمایی مشغول بود و «مری» نمونه‌ای از این تلاش‌هاست، جایی که او به مضامینی چون تردید، قضاوت و حقیقت می‌پردازد و فضایی رازآلود و پرتنش را خلق می‌کند.

تماشای «مری» به شما این امکان را می‌دهد که با یکی از جنبه‌های کمتر دیده‌شده‌ی کارنامه‌ی هیچکاک آشنا شوید و ببینید چگونه او با وجود محدودیت‌های آن دوران، توانسته است آثاری ماندگار خلق کند. این فیلم، دریچه‌ای به سوی سینمای دلهره‌آور و روانشناختی اوست و نشان می‌دهد که چگونه یک ایده ساده می‌تواند با اجرای قدرتمند، به اثری پیچیده و تأمل‌برانگیز تبدیل شود. همچنین، آشنایی با بازیگران آلمانی آن دوره نیز می‌تواند جذاب باشد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «حکم نهایی» (The Verdict) ساخته‌ی سیدنی لومت را که به موضوع تردید در سیستم قضایی می‌پردازد، و همچنین «مردی که زیاد می‌دانست» (The Man Who Knew Too Much) دیگر اثر هیچکاک را تماشا کنید که در آن نیز تعلیق و هیجان حرف اول را می‌زند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.