Jessabelle

اگر به دنبال فیلمی در ژانر وحشت و رازآلود هستید که تمرکز اصلی‌اش بر فضاسازی و ایجاد حس ترس روانشناختی باشد، «جسِی‌بل» می‌تواند گزینه مناسبی باشد. بازی خوب سارا اسنوک در نقش اصلی، در کنار اتمسفر سنگین و وهم‌آلود جنوب آمریکا، تجربه‌ی نسبتاً دلنشینی را برای علاقه‌مندان به این سبک رقم می‌زند. این فیلم سعی دارد به جای اتکای صرف به جامپ‌اسکرها، ترس را از طریق موقعیت‌های پرتنش و کشف تدریجی رازهای تاریک پیش ببرد.

قدرت اصلی «جسِی‌بل» در فضاسازی و اتمسفر آن نهفته است. کارگردانی کوین گرترت (Kevin Greutert) به خوبی توانسته حس انزوا، ترس و معلق بودن را در فضای خانه قدیمی و مرداب‌های اطراف به تصویر بکشد. فیلمبرداری نیز در خدمت این هدف است و با استفاده از نورپردازی مناسب و قاب‌بندی‌های تأثیرگذار، به وهم‌آلود شدن فضا کمک می‌کند. بازی سارا اسنوک نیز قابل توجه است و او توانسته به خوبی حس درماندگی و ترس شخصیت جسیکا را منتقل کند.

«جسِی‌بل» در دسته‌ی فیلم‌های وحشت فراطبیعی با رگه‌هایی از درام و رازآلودگی قرار می‌گیرد. این فیلم از کلیشه‌های رایج در ژانر وحشت استفاده می‌کند، اما تلاش دارد با تمرکز بر جنبه‌های روانشناختی و داستانی، تجربه‌ای متفاوت ارائه دهد. فضای گوتیک جنوب آمریکا، که یادآور فیلم‌هایی مانند «ارواح خشمگین» (The Grudge) یا «مرگ خاموش» (Dead Silence) است، به خوبی در این فیلم پیاده شده و به غنای ژانری آن افزوده است.

مخاطب با تماشای «جسِی‌بل» با فیلمی روبرو می‌شود که سعی دارد با ایجاد تعلیق و ترس روانی، تجربه‌ای به یاد ماندنی خلق کند. فضاسازی قوی، بازی متقاعدکننده بازیگر نقش اول و داستانی که در لایه‌های زیرین خود رازهای خانوادگی پنهان دارد، از جمله جذابیت‌های این اثر هستند. اگرچه فیلم ممکن است در برخی نقاط دچار افت ریتم شود، اما در مجموع توانسته است انتظارات علاقه‌مندان به ژانر وحشت فراطبیعی را برآورده سازد.

اگر از فضاسازی سنگین و داستان‌های ارواح در ژانر وحشت لذت بردید، تماشای فیلم‌هایی مانند «دیگربان» (The Others) با فضایی مشابه و تمرکز بر رازهای خانوادگی، یا «خانه‌ی تشنه» (The Haunting in Connecticut) که آن هم بر اساس اتفاقات ماوراءالطبیعه در خانه‌ای قدیمی ساخته شده، می‌تواند تجربه جالبی باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.