Rippy

اگر به دنبال یک فیلم ترسناک با فضای منحصر به فرد استرالیایی و موجودی غیرمنتظره هستید، «ریپی» می‌تواند گزینه‌ی جالبی باشد. این فیلم با وجود امتیاز پایین در آی‌ام‌دی‌بی، توانسته نظر برخی تماشاگران را با رویکرد جدی‌ترش به ژانر «هیولای هفته» جلب کند. بازی تس هوبریخ در نقش کلانتر و حضور مایکل بین، از نقاط قوت قابل توجه این اثر محسوب می‌شوند.

مهم‌ترین نقطه قوت «ریپی» در تلاش برای ایجاد فضایی جدی و گاهی احساسی در دل یک داستان هیولایی است. برخلاف بسیاری از فیلم‌های مشابه که به سمت کمدی سیاه می‌روند، «ریپی» سعی می‌کند تا حد امکان خود را جدی بگیرد. فیلمبرداری در مناظر خشک و بیابانی استرالیا به خوبی حس انزوا و ترس را منتقل می‌کند. با این حال، گاهی ریتم فیلم کند شده و فیلمنامه در پرداخت شخصیت‌ها و منطق روایی دچار ضعف می‌شود.

«ریپی» در ژانر وحشت، رازآلود و هیجان‌انگیز قرار می‌گیرد. این فیلم را می‌توان در دسته‌ فیلم‌های «هیولای درون» (Creature Feature) طبقه‌بندی کرد، اما با چاشنی درام شخصی و تمرکز بر شخصیت کلانتر. فضای فیلم یادآور آثار کلاسیک ترسناکی است که موجودی ناشناخته، جامعه‌ای کوچک را تهدید می‌کند، اما با رویکردی امروزی‌تر و در بستر جغرافیایی خاص استرالیا.

این فیلم به خاطر بازی قابل قبول بازیگران، به خصوص تس هوبریخ و مایکل بین، و همچنین فضاسازی مناسبش قابل توجه است. فیلم سعی دارد فراتر از یک فیلم ترسناک صرف، به موضوعاتی چون میراث خانوادگی و مسئولیت بپردازد. جلوه‌های ویژه عملی (Practical Effects) در مقایسه با CGI، برای برخی تماشاگران جذابیت بیشتری دارد.

اگر از فیلم «ریپی» لذت بردید و به دنبال تجربه‌های مشابهی در ژانر وحشت هیولایی هستید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «گاوچنگال» (Black Sheep) محصول ۲۰۰۶ نیوزیلند یا «تمساح» (Rogue) محصول ۲۰۰۷ استرالیا را نیز تماشا کنید که هر دو هیولاهای غیرمنتظره‌ای را در طبیعت به تصویر می‌کشند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.