The Criminal Code

اگر به دنبال فیلم‌هایی هستید که علاوه بر هیجان و تعلیق، پیام‌های عمیق‌تری را نیز در خود جای داده‌اند، «قانون جنایت» انتخاب شایسته‌ای است. بازی درخشان والتر هیوستون در نقش دادستان و سپس رئیس زندان، و همچنین حضور بوریس کارلوف که سال بعد با نقش فرانکنشتاین جاودانه شد، از نقاط قوت برجسته‌ی این فیلم محسوب می‌شود. فضای سنگین و دلهره‌آور زندان، فیلمبرداری سیاه و سفید تأثیرگذار و کارگردانی ماهرانه‌ی هاوارد هاکس، تجربه‌ی تماشایی فراموش‌نشدنی را برای علاقه‌مندان به درام‌های جنایی کلاسیک رقم می‌زند.

قدرت اصلی این فیلم در پرداخت شخصیت‌ها و نمایش تأثیرات روانی و اجتماعی زندان بر روی افراد نهفته است. هاوارد هاکس بدون شعارزدگی، تصویری تلخ و واقع‌گرایانه از سیستمی ارائه می‌دهد که می‌تواند انسان‌ها را در خود ببلعد. فیلمنامه با دقت نوشته شده و ریتم آن به خوبی مخاطب را درگیر می‌کند. همچنین، نگاه عمیق به مفاهیم تقاص و بخشش، لایه‌هایی از درام را به اثر افزوده که آن را از صرف یک فیلم جنایی صرف فراتر می‌برد.

«قانون جنایت» در ژانر درام، عاشقانه و جنایی قرار می‌گیرد و محصول سینمای آمریکاست. این فیلم در سال ۱۹۳۱، در دورانی ساخته شد که سینمای کلاسیک آمریکا در حال تثبیت سبک‌های روایی و بصری خود بود. هاکس با این فیلم، پیشگام نمایش واقع‌گرایانه‌ی خشونت و فساد در سیستم قضایی و زندان‌ها شد، اثری که بعدها الهام‌بخش بسیاری از فیلم‌های این ژانر گردید.

تماشای «قانون جنایت» فرصتی است برای آشنایی با یکی از آثار کمتر دیده‌شده اما بسیار تأثیرگذار هاوارد هاکس، کارگردان بزرگی که فیلم‌های شاخصی چون «صورت زخمی» را نیز در کارنامه دارد. این فیلم نه تنها از نظر داستانی جذاب است، بلکه به دلیل پرداختن به مضامین اخلاقی و اجتماعی، بینشی عمیق درباره‌ی ماهیت عدالت و مجازات به مخاطب ارائه می‌دهد. این اثر، پنجره‌ای به سینمای دهه‌ی ۳۰ میلادی و نگاه آن به مسائل اجتماعی باز می‌کند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «M» (۱۹۳۱) ساخته‌ی فریتز لانگ را که به موضوع مجازات و عدالت می‌پردازد، و همچنین «سنگاپور» (1940) با بازی همفری بوگارت و محصولی از همین دوره، و «پرندگان آزادی» (1948) را که به فضای زندان و تلاش برای بقا می‌پردازد، از دست ندهید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.