Crocodile

اگر به دنبال یک فیلم سرگرم‌کننده و پر از هیجان در ژانر حیوانات درنده‌خو هستید که بتوانید در کنار دوستانتان از دیدنش لذت ببرید، «کروکودیل» می‌تواند گزینه‌ی مناسبی باشد. این فیلم با وجود نقاط ضعفش، لحظات پرتنش و صحنه‌های مرگ خلاقانه‌ای دارد که آن را از بسیاری از آثار مشابه متمایز می‌کند. کارگردانی توبی هوپر، با تمام محدودیت‌های بودجه و فیلمنامه، توانسته است حس تعقیب و گریز را به خوبی منتقل کند و تماشاگر را تا انتها پای صندلی نگه دارد.

نقاط قوت «کروکودیل» عمدتاً در فضاسازی و ایجاد حس تهدید نهفته است. توبی هوپر با استفاده از نماهای باز از طبیعت و سپس ورود ناگهانی هیولا، توانسته است حس انزوا و آسیب‌پذیری شخصیت‌ها را به خوبی به تصویر بکشد. جلوه‌های ویژه‌ی بصری، هرچند در زمان خود نیز شاید درخشان نبودند، اما در مجموع توانسته‌اند ظاهر ترسناک کروکودیل را باورپذیر کنند. همچنین، ریتم فیلم که اجازه نمی‌دهد تماشاگر خسته شود، یکی دیگر از جنبه‌های مثبت آن محسوب می‌شود.

«کروکودیل» در ژانر وحشت، اکشن و ماجراجویی قرار می‌گیرد و در دسته فیلم‌هایی مانند «آرواره‌ها» (Jaws) یا «دریاچه پلاسید» (Lake Placid) جای می‌گیرد که در آن‌ها انسان‌ها با حیوانات غول‌پیکر و درنده‌خو روبرو می‌شوند. این فیلم تلاش می‌کند تا با ترکیب عناصر وحشت و هیجان، تجربه‌ای متفاوت را برای مخاطب رقم بزند. با توجه به درجه‌بندی سنی R، انتظار صحنه‌های خشن و ترسناک، همراه با زبان تند و بزن‌بزن را داشته باشید.

این فیلم، با وجود امتیاز پایین در آی‌ام‌دی‌بی، برای طرفداران فیلم‌های هیولایی و کالت، می‌تواند تجربه‌ای لذت‌بخش باشد. «کروکودیل» با ارائه‌ی داستانی سرراست و بدون پیچیدگی‌های اضافه، تمرکز خود را بر روی هیجان بصری و اکشن گذاشته است. حضور توبی هوپر در مقام کارگردان، حتی اگر نتیجه کار به اندازه‌ی آثار شاخص او نباشد، برای علاقه‌مندان به سینمای وحشت، جذابیت خاصی دارد و نشان‌دهنده‌ی تلاش کارگردان برای بازگشت به ریشه‌های ژانر است.

اگر از تماشای فیلم‌هایی با محوریت حیوانات درنده‌ی غول‌پیکر و فضاهای دلهره‌آور لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «دریاچه پلاسید» (Lake Placid) با حال و هوای مشابه و طنز سیاه، و همچنین «آرواره‌ها» (Jaws) به عنوان اثر کلاسیک این ژانر را از دست ندهید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.