Dev Kani

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت و کمی نوستالژیک از سینمای ترکیه دهه ۸۰ هستید، «دیو کانی» می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. این فیلم، با وجود ریتم نه چندان سریع و فیلمبرداری که شاید برای ذائقه امروز کمی ابتدایی به نظر برسد، در فضاسازی و نمایش دردهای درونی یک شخصیت، حرف‌هایی برای گفتن دارد. حضور بازیگرانی چون جونیت آرکین، لیلا سومر و ارول تاس، به جذابیت اثر افزوده و تماشای تلاش آن‌ها برای به تصویر کشیدن کاراکترهایشان، خالی از لطف نیست.

قدرت اصلی فیلم در شخصیت‌پردازی مورات و نمایش فروپاشی روحی اوست. جونیت آرکین با تجربه‌ای که در فیلم‌های اکشن دارد، توانسته از پس نقش یک قهرمان زخمی برآید. با این حال، فیلمنامه گاهی دچار افت می‌شود و برخی صحنه‌ها می‌توانستند با ریتم بهتری روایت شوند. فیلمبرداری و تدوین نیز در حد استانداردهای آن دوران است، اما نباید انتظار نوآوری‌های تکنیکی خاصی را داشت.

«دیو کانی» در ژانر درام و ماجراجویی قرار می‌گیرد، اما رگه‌هایی از فیلم‌های گنگستری و حتی وسترن نیز در آن دیده می‌شود. این ترکیب ژانری، به خصوص در اواخر فیلم که اکشن پررنگ‌تر می‌شود، به اثر هویت خاصی می‌بخشد. چتین اینانچ، کارگردان فیلم، به خاطر ساخت فیلم‌های پرفروش و گاهی شبه‌هنری در سینمای ترکیه شناخته شده است و «دیو کانی» نیز یکی از آثار او در این مسیر محسوب می‌شود.

تماشای «دیو کانی» فرصتی است برای آشنایی با یکی از ستاره‌های سینمای ترکیه، جونیت آرکین، و درک فضای سینمای این کشور در دهه‌ای که گذشت. فیلم به خوبی توانسته حس تنهایی و سرخوردگی یک سرباز جنگ‌دیده را به مخاطب منتقل کند و این خود دستاوردی مهم برای اثری با این بودجه و امکانات است. همچنین، تماشای تقابل شخصیت اصلی با دنیای تبهکاران، هیجان خاصی به فیلم می‌بخشد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «جنگجوی جاده» (Yol Savasçısı) با بازی خود جونیت آرکین، «بزرگترین قهرمان» (En Büyük Kahraman) و «هفت سیاه» (Kara Şahin) را نیز تماشا کنید که فضایی مشابه و بازیگرانی مشترک دارند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.