Katiller de Ağlar

اگر به دنبال درام‌های جنایی با رگه‌هایی از ملودرام و فضاهای نوستالژیک سینمای ترکیه هستید، «قاتلان هم گریه می‌کنند» می‌تواند گزینه جذابی باشد. بازی‌های بازیگران اصلی، به‌خصوص حضور جنجالی بانو آلاکان و کاریزمای همیشگی جونییت آرکین، به فیلم جذابیت بصری می‌بخشد. کارگردانی اورهان الماس تلاش کرده تا با حفظ ریتم مناسب، تعلیق را تا انتها نگه دارد و بیننده را با سرنوشت شخصیت‌ها درگیر کند.

قدرت اصلی فیلم در ایده اولیه و پتانسیل دراماتیک آن نهفته است. تقابل برادران، که یکی قانون را نمایندگی می‌کند و دیگری قانون‌شکنی را، بستری عالی برای کاوش در مضامینی چون سرنوشت، وفاداری و هویت فراهم می‌آورد. با این حال، گاهی فیلمنامه از این پتانسیل به طور کامل بهره نمی‌برد و برخی اتفاقات با شتاب یا بدون پرداخت لازم رخ می‌دهند.

این فیلم در ژانر درام و جنایی قرار می‌گیرد، اما رگه‌هایی از ماجراجویی و حتی ملودرام نیز در آن دیده می‌شود. سینمای ترکیه در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ میلادی، اغلب به سمت ترکیب این ژانرها گرایش داشت تا بتواند طیف وسیعی از مخاطبان را جذب کند. «قاتلان هم گریه می‌کنند» نمونه‌ای از این تلاش‌هاست که سعی دارد با داستانی پرکشش و شخصیت‌هایی درگیر، تجربه‌ای سرگرم‌کننده ارائه دهد.

تماشای این فیلم فرصتی است برای آشنایی با یکی دیگر از آثار اورهان الماس و شناخت بیشتر کارنامه بازیگران مطرح سینمای ترکیه مانند جونییت آرکین و بانو آلاکان. همچنین، اگر به دنبال کشف فیلم‌هایی از سینمای کلاسیک ترکیه و درک بهتر فضای آن دوران هستید، این فیلم می‌تواند دریچه‌ای به این دنیا باشد. فضاسازی فیلم و فیلمبرداری آن، هرچند ممکن است برای مخاطب امروزی کمی ابتدایی به نظر برسد، اما در زمان خود استانداردهای قابل قبولی داشته است.

اگر از تماشای درام‌های جنایی با محوریت خانواده و درگیری‌های درونی لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «خداحافظی طولانی» (The Long Goodbye) اثر رابرت آلتمن یا «خیابان‌های پایین شهر» (Mean Streets) ساخته مارتین اسکورسیزی را نیز در برنامه خود قرار دهید که به شکلی متفاوت به این مضامین پرداخته‌اند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.