Alyce Kills

اگر به دنبال فیلم‌هایی هستید که از کلیشه‌های ژانر وحشت فاصله می‌گیرند و به جای ترساندن صرف، به واکاوی جنبه‌های تاریک روان انسان می‌پردازند، «آلیس کیلز» می‌تواند انتخابی جذاب باشد. این فیلم با فضاسازی خاص و ریتم متغیر خود، تجربه‌ای منحصر به فرد ارائه می‌دهد که ممکن است برای علاقه‌مندان به سینمای مستقل و تجربی خوشایند باشد. بازی جید دورنفلد در نقش آلیس، نقش‌آفرینی قابل تاملی است که توانسته پیچیدگی‌های روحی شخصیت را به خوبی به تصویر بکشد.

قدرت اصلی فیلم در جسارتش برای ترکیب عناصر مختلف و ایجاد فضایی سورئال و آشفته است. فیلمنامه گاهی اوقات ریتم کندی دارد و ممکن است تماشاگر را خسته کند، اما لحظات اوج فیلم، به خصوص در بخش‌های پایانی، حاوی خشونت و جنونی است که می‌تواند تاثیرگذار باشد. فیلمبرداری در برخی سکانس‌ها می‌توانست بهتر باشد، اما در کل، تلاش کارگردان برای خلق اثری متفاوت قابل تقدیر است.

«آلیس کیلز» را نمی‌توان به سادگی در یک ژانر خاص دسته‌بندی کرد. این فیلم عناصری از تریلر روانشناختی، درام و وحشت را با هم ترکیب می‌کند. شروع فیلم ممکن است شبیه به یک داستان ارواح یا درام نوجوانانه به نظر برسد، اما به تدریج به سمت جنون و خشونت خالص گرایش پیدا می‌کند. این ترکیب نامتعارف، فیلم را از آثار مشابه متمایز می‌کند و آن را در دسته فیلم‌های مستقل و غیرمتعارف قرار می‌دهد.

این فیلم به خاطر جسارت در روایت داستان و عدم پایبندی به قواعد ژانر شناخته می‌شود. کارگردان، جی لی، با خلق فضایی کابوس‌وار و پر از خشونت، سعی در به تصویر کشیدن فروپاشی روانی یک شخصیت دارد. بازی بازیگران، به ویژه نقش اول زن، یکی از نقاط قوت فیلم محسوب می‌شود که توانسته حس گیجی و جنون را به خوبی منتقل کند. با این حال، فیلمنامه و ریتم آن ممکن است برای همه تماشاگران جذاب نباشد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «بازگشت» (Repulsion) اثر پولانسکی را برای فضاسازی روانشناختی مشابه، «نمی‌توانی بگویی نه» (You Can't Say No) را برای فضایی آشفته و درهم‌ریخته، یا «پایان خوش» (End of Watch) را برای روایتی واقع‌گرایانه از خشونت و درام در نظر داشته باشید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.