در حال بارگذاری...
«بازی کودکان ۱۲ - صندلی موزیکال» ساخته فرانسیس آلیس، بیش از آنکه یک روایت داستانی به معنای مرسوم باشد، تجربهای بصری و تفکربرانگیز است. این فیلم کوتاه که در دل مناظر شهری مکزیک شکل گرفته، به جای دنبال کردن یک خط داستانی مشخص، بر روی یک موقعیت و کنش تمرکز میکند: رقابت کودکان برای تصاحب صندلیها در بازی صندلی موزیکال. آلیس با ظرافت، پویایی گروهی، رقابت و ناپایداری موقعیتها را به تصویر میکشد. فیلمنامه در این اثر، به معنای سنتی آن وجود ندارد؛ بلکه کارگردانی و فیلمبرداری هستند که بار اصلی انتقال مفاهیم را به دوش میکشند. فضاسازی فیلم، با تکیه بر ریتم خاص بازی و واکنشهای کودکان، فضایی ملموس و گاهی پر تنش ایجاد میکند.
None AKA: Children's Game 12 - Musical Chairs Children's Game #12: Musical Chairs
«بازی کودکان ۱۲ - صندلی موزیکال» ساخته فرانسیس آلیس، بیش از آنکه یک روایت داستانی به معنای مرسوم باشد، تجربهای بصری و تفکربرانگیز است. این فیلم کوتاه که در دل مناظر شهری مکزیک شکل گرفته، به جای دنبال کردن یک خط داستانی مشخص، بر روی یک موقعیت و کنش تمرکز میکند: رقابت کودکان برای تصاحب صندلیها در بازی صندلی موزیکال. آلیس با ظرافت، پویایی گروهی، رقابت و ناپایداری موقعیتها را به تصویر میکشد. فیلمنامه در این اثر، به معنای سنتی آن وجود ندارد؛ بلکه کارگردانی و فیلمبرداری هستند که بار اصلی انتقال مفاهیم را به دوش میکشند. فضاسازی فیلم، با تکیه بر ریتم خاص بازی و واکنشهای کودکان، فضایی ملموس و گاهی پر تنش ایجاد میکند.
اگر به دنبال تجربهای متفاوت و فراتر از فیلمهای روایی معمول هستید، «بازی کودکان ۱۲ - صندلی موزیکال» میتواند انتخاب جذابی باشد. این فیلم کوتاه، فرصتی برای تماشای هنر کارگردانی آلیس در ثبت لحظات ناب انسانی و اجتماعی است. تماشای این اثر، شما را به تأمل در مورد ماهیت رقابت، جایگاه فرد در گروه و همچنین زیباییشناسی بصری در سادهترین شکلهای اجرا دعوت میکند. فیلمبرداری و تدوین، ریتم بازی را به شکلی هنرمندانه منعکس کرده و تجربهای گیرا برای مخاطب خلق میکنند.
قدرت اصلی این فیلم در سادگی و در عین حال عمق نگاه آن نهفته است. فرانسیس آلیس، استاد خلق آثار هنری از دل موقعیتهای روزمره است و این فیلم نیز از این قاعده مستثنی نیست. فیلمنامه در اینجا به فرمی تجربی بدل شده و تمرکز اصلی بر روی «انجام شدن» و «دیدن» است، نه «شنیدن» یک داستان. شاید برای کسانی که انتظار روایتی خطی و شخصیتپردازی عمیق را دارند، این اثر کمی غریب به نظر برسد، اما برای علاقهمندان به سینمای تجربی و مستندگونه، دریچهای تازه میگشاید.
«بازی کودکان ۱۲ - صندلی موزیکال» در ژانر فیلم کوتاه هنری و تجربی قرار میگیرد. این فیلم با نگاهی مستندگونه به فعالیتی کودکانه، لایههایی از معنا و تفسیر اجتماعی را برمیانگیزد. این سبک از فیلمسازی، که بر مشاهده و ثبت لحظه تأکید دارد، در آثار فرانسیس آلیس سابقهای طولانی دارد و او با همین رویکرد، به سوژههای خود عمق میبخشد. زبان فیلم اسپانیایی است، اما روایت کلامی در آن نقش چندانی ندارد و تصاویر و کنشها حرف اول را میزنند.
تماشای این فیلم کوتاه، بیننده را با سبک خاص کارگردانی فرانسیس آلیس آشنا میکند؛ سبکی که در آن جزئیات زندگی روزمره و تعاملات انسانی به عنصری هنری بدل میشوند. این اثر، توانایی کارگردان در فضاسازی و ایجاد ریتم بصری را به نمایش میگذارد. همچنین، نگاهی تازه به بازیهای کودکانه و پویاییهای اجتماعی درون آنها ارائه میدهد که میتواند برای هر کسی که به جامعهشناسی هنر یا روانشناسی کودکان علاقهمند است، جذاب باشد.
اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد میکنیم آثار دیگر فرانسیس آلیس مانند «بازی کودکان ۱ - بازی پینگ پنگ» یا مستندهای اجتماعی با رویکردی مشاهدهگرایانه و هنری چون «انسان» ساخته یان آرتوس-برتران را نیز تماشا کنید.
این فیلم بخشی از مجموعه «بازی کودکان» اثر فرانسیس آلیس است که هر قسمت به بازی متفاوتی از کودکان در نقاط مختلف جهان میپردازد؛ بهتر است هر قسمت را به صورت مستقل تماشا کنید.
کارگردان
2016
0
02012
02012
2012
02019
02012
2011
2012
02022
02013
2012
2012
02014
02019
2012
2021
2003
02013
2012
1996
2012
2012
2006
02012
2012
2000
2012
2012
02021
2012
2012
2012
02021
2019
1986
2007
2012
1910
02018
2016
002012
02012
2012
02019
02012
2011
2012
02022
02013
2012
2012
02014
02019
2012
2021
2003
02013
2012
1996
2012
2012
2006
02012
2012
2000
2012
2012
02021
2012
2012
2012
02021
2019
1986
2007
2012
1910
02018