The Caller

اگر به دنبال فیلمی هستید که به جای اتکا به جامپ‌اسکرهای دم‌دستی، بر تنش روانی و پیچیدگی داستانی تکیه کند، «تماس مرگبار» انتخاب مناسبی است. این فیلم به خوبی توانسته است عناصر علمی-تخیلی، درام و وحشت را با هم ترکیب کند و تجربه‌ای نفس‌گیر و درگیرکننده را برای تماشاگر رقم بزند. بازی درخشان راشل لِفِور در نقش مری، بار اصلی درام را بر دوش می‌کشد و موفق می‌شود ترس و سردرگمی شخصیت را به خوبی به تصویر بکشد. فضاسازی دقیق و موسیقی متن متناسب با حال و هوای فیلم، بر جذابیت آن افزوده است.

قدرت اصلی «تماس مرگبار» در فیلمنامه غیرخطی و پیچیدگی داستانی آن نهفته است. فیلم به جای ارائه پاسخ‌های سرراست، مخاطب را با سوالات متعدد رها می‌کند و این خود بخشی از جذابیت اثر است. کارگردانی متیو پارک‌هیل، با تمرکز بر جزئیات و حفظ ریتم مناسب، توانسته است تعلیق را تا پایان فیلم حفظ کند. با این حال، برخی ممکن است از ابهام زیاد و پایان‌بندی باز فیلم که سوالات زیادی را بی‌پاسخ می‌گذارد، رضایت کامل نداشته باشند، اما این ویژگی برای طرفداران داستان‌های معمایی و روانشناختی می‌تواند نقطه‌ی قوت محسوب شود.

«تماس مرگبار» در مرز بین چند ژانر قرار می‌گیرد؛ از وحشت روانشناختی گرفته تا علمی-تخیلی با چاشنی درام و معمایی. این فیلم با الهام از ایده‌هایی چون سفر در زمان از طریق خطوط تلفن، داستانی منحصر به فرد را روایت می‌کند که کمتر در سینمای وحشت شاهد آن هستیم. فیلم تلاش می‌کند تا با ایجاد فضایی دلهره‌آور و پرداختن به مضامینی چون انتقام و عواقب اعمال گذشته، تجربه‌ای تازه به مخاطب ارائه دهد و از کلیشه‌های رایج در ژانر وحشت فاصله بگیرد.

این فیلم در گیشه موفقیت چشمگیری نداشت و شاید به همین دلیل کمتر مورد توجه قرار گرفته است، اما در میان طرفداران ژانرهای خاص، به خصوص وحشت روانشناختی و علمی-تخیلی، جایگاه ویژه‌ای پیدا کرده است. امتیاز متوسط آن در سایت‌هایی مانند IMDB نشان‌دهنده این است که فیلم توانسته نظر بخشی از مخاطبان را جلب کند، اما نتوانسته به اثری عامه‌پسند تبدیل شود. داستان غیرمنتظره و پایان‌بندی که ذهن مخاطب را به چالش می‌کشد، از جمله مواردی است که «تماس مرگبار» را از دیگر آثار هم‌ژانر خود متمایز می‌کند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «تماس» (Contact) با بازی جودی فاستر که به موضوع ارتباط با موجودات ناشناخته می‌پردازد، «هفت» (Se7en) به خاطر فضای تاریک و معمایی‌اش، و «قفل پنجره» (Window Window) برای تجربه‌ی تعلیق و هیجان مشابه، را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.