Halloween

اگر از طرفداران پروپاقرص سری «هالووین» هستید و دلتنگ رویارویی مستقیم لاری استرود با مایکل مایرز شده‌اید، این فیلم می‌تواند تجربه‌ی نوستالژیکی را برایتان رقم بزند. بازگشت جیمی لی کرتیس به نقش خود، یکی از نقاط قوت اصلی است. همچنین، فضاسازی و موسیقی متن که یادآور فیلم اصلی است، به خوبی حس ترس و تعلیق را منتقل می‌کند. این فیلم تلاشی است برای ادای احترام به ریشه‌های فرنچایز و ارائه یک پایان‌بندی رضایت‌بخش برای تقابل این دو شخصیت نمادین.

قدرت اصلی فیلم در احیای حس تعلیق و ترس از ناشناخته است که در فیلم اصلی کارپنتر وجود داشت. فیلمبرداری و تدوین، ریتم مناسبی به صحنه‌های اکشن و تعقیب و گریز می‌بخشد. همچنین، تمرکز بر روی جنبه‌ی انسانی و روانشناختی لاری استرود، پس از سال‌ها ترومای ناشی از حملات مایکل، به شخصیت او عمق بیشتری می‌بخشد و او را به یک قهرمان زن قوی و قابل باور تبدیل می‌کند. بازی جیمی لی کرتیس در این نقش، بسیار تأثیرگذار است.

«هالووین» ۲۰۱۸، در ژانر وحشت اسلشر (Slasher) قرار می‌گیرد، اما با اضافه کردن عناصر درام روانشناختی و جنایی، سعی در فراتر رفتن از کلیشه‌های معمول این ژانر دارد. کارگردان، دیوید گوردون گرین، با ارجاعات متعدد به فیلم اصلی، فضایی را خلق می‌کند که هم برای طرفداران قدیمی آشنا و هم برای مخاطبان جدید جذاب باشد. این فیلم بیشتر بر ایجاد تنش و ترس از طریق انتظار و تعلیق تکیه دارد تا جامپ‌اسکرهای ناگهانی.

این فیلم موفق می‌شود تا پس از سال‌ها، روح اصلی «هالووین» را دوباره زنده کند و تجربه‌ای هیجان‌انگیز و پر از آدرنالین را ارائه دهد. بازگشت به فرمول موفقیت‌آمیز فیلم اول، همراه با نگاهی تازه به شخصیت لاری استرود، از دستاوردهای مهم آن است. همچنین، فیلم توانسته است بدون نیاز به جلوه‌های ویژه سنگین، حس ترس و وحشت را به خوبی منتقل کند و بر قدرت شخصیت‌پردازی و فضاسازی تکیه کند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «هالووین» (۱۹۷۸)، «کشتار با اره برقی در تگزاس» (۱۹۷۴) و «جیغ» (۱۹۹۶) را نیز تماشا کنید که همگی از آثار برجسته‌ی ژانر وحشت اسلشر محسوب می‌شوند و فضای مشابهی را ارائه می‌دهند.

این فیلم ادامه‌ی مستقیم بر فیلم «هالووین» (۱۹۷۸) است و تمام دنباله‌ها و بازسازی‌های بین این دو اثر را نادیده می‌گیرد. برای درک بهتر داستان، تماشای فیلم اصلی «هالووین» (۱۹۷۸) توصیه می‌شود.