Notorious Big Sin City

اگرچه «شهر گناه ناگفته» با امتیاز پایین و نظرات منفی منتقدان و کاربران در IMDB روبرو شده است، اما شاید بتوان آن را از زاویه‌ای متفاوت مورد بررسی قرار داد. این فیلم می‌تواند برای علاقه‌مندان به تاریخچه سینمای بدنه یا فیلم‌های تجربی که مرزهای روایت و تصویر را جابجا کرده‌اند، جذاب باشد. فیلمبرداری آماتورگونه و صدابرداری نامناسب، در کنار تدوین که به نظر می‌رسد از قطعات قدیمی گردآوری شده، تجربه‌ای منحصر به فرد و شاید ناخواسته را برای تماشاگر رقم می‌زند. این فیلم شاید به جای سرگرم کردن، بیشتر برای مطالعه و درک رویکردهای سینمایی متفاوت در دوران خود، ارزش داشته باشد.

نقاط قوت این فیلم به معنای کلاسیک سینما، بسیار کمرنگ هستند. فیلمنامه فاقد انسجام لازم است و بازی‌ها نیز بیشتر شبیه به اجراهای آماتوری به نظر می‌رسند. کارگردانی کارلوس توبالینا نیز نتوانسته است فضایی گیرا یا روایتی منسجم خلق کند. ریتم فیلم کند و خسته‌کننده است و فیلمبرداری نیز کیفیت مطلوبی ندارد. با این حال، شاید تنها نقطه قوت احتمالی این فیلم، کلیتِ تجربه‌ی تماشای آن باشد؛ تجربه‌ای که به دلیل ضعف‌های متعددش، می‌تواند به یک اثر «بد-خوب» (so bad it's good) تبدیل شود، اما این موضوع نیز تا حد زیادی به سلیقه شخصی تماشاگر بستگی دارد.

«شهر گناه ناگفته» در ژانر کمدی-درام طبقه‌بندی شده است، اما به نظر می‌رسد بیشتر به سمت فیلم‌های موسوم به «نرمال‌پورن» (soft-core porn) متمایل است. این نوع فیلم‌ها که در دهه‌های گذشته رواج داشتند، تلاش می‌کردند تا با نمایش صحنه‌هایی که به طور ضمنی به روابط جنسی اشاره دارند، بدون نمایش صریح، مخاطب را جذب کنند. این فیلم به دلیل استفاده از قطعات فیلم‌های قدیمی‌تر و فضاسازی سطحی، بیشتر یادآور فیلم‌های درجه چندم و کم‌هزینه آن دوران است که سعی در کشف جنبه‌های «پنهان» جامعه داشتند.

تماشای «شهر گناه ناگفته» می‌تواند به درک بهتر مخاطب از تنوع و گاهی افت کیفی آثار سینمایی در دهه‌های گذشته کمک کند. این فیلم نشان می‌دهد که چگونه ایده‌های اولیه جذاب می‌توانند در اجرا به سطحی‌ترین شکل ممکن درآیند و چگونه تلاش برای نمایش جنبه‌های خاصی از جامعه، بدون پرداخت مناسب، به نتایج نامطلوبی منجر می‌شود. این فیلم بیشتر برای کسانی مفید است که به مطالعه تاریخچه سینمای بدنه و تجربیات نامتعارف در این عرصه علاقه‌مندند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «اتوبوس شبانه» (Night Train) ساخته جاناتان دمی یا «خیابان‌های پایین شهر» (Mean Streets) ساخته مارتین اسکورسیزی را نیز ببینید که به کاوش در فضاهای شهری و لایه‌های پنهان جامعه می‌پردازند، البته با کیفیتی بسیار بالاتر.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.