Thanksgiving

اگر به دنبال یک فیلم ترسناک اسلشر سرگرم‌کننده، با رگه‌هایی از طنز تلخ و صحنه‌های خونین و خلاقانه هستید، «روز شکرگزاری» انتخاب مناسبی است. الی راث، کارگردان فیلم، استاد ایجاد فضاهای ترسناک همراه با شوخ‌طبعی آزاردهنده است و در این اثر نیز توانسته به خوبی از پس این کار برآید. پاتریک دمپسی نیز در نقش کلانتر، حضوری قابل توجه دارد. تماشای این فیلم برای کسانی که دلتنگ حال و هوای فیلم‌های ترسناک دهه ۸۰ هستند، تجربه‌ای لذت‌بخش خواهد بود.

قدرت اصلی فیلم در اجرای بی‌پرده و جسورانه‌ی ایده‌ی خود نهفته است. صحنه‌های قتل، خلاقانه و گاهی شوکه‌کننده طراحی شده‌اند و با وجود خشونت بالا، رگه‌هایی از طنز سیاه، از شدت دلخراش بودنشان می‌کاهد. فیلمنامه با اینکه کلیشه‌های ژانر اسلشر را تکرار می‌کند، اما با ریتم خوب و شخصیت‌پردازی قابل قبول (به خصوص برای یک فیلم اسلشر)، توانسته مخاطب را با خود همراه کند. بازی‌ها نیز در مجموع قابل قبول هستند، هرچند نباید انتظار درخششی در حد درام‌های سینمایی را داشت.

«روز شکرگزاری» در ژانر وحشت، زیرشاخه‌ی اسلشر (Slasher) قرار می‌گیرد. این زیرژانر معمولاً حول محور یک قاتل سریالی که قربانیان خود را یکی‌یکی از بین می‌برد، می‌چرخد. فیلم‌های کلاسیک مانند «هالووین» و «جمعه ۱۳ام» از پیشگامان این ژانر هستند. «روز شکرگزاری» با الهام از این آثار، سعی در بازآفرینی هیجان و ترس ناشی از تعقیب و گریز و قتل‌های خلاقانه دارد، اما با رویکردی مدرن‌تر و اغراق‌آمیزتر در نمایش خشونت.

فیلم توانسته با بودجه‌ای نسبتاً مناسب، تجربه‌ای رضایت‌بخش را برای طرفداران ژانر اسلشر فراهم کند. کارگردانی الی راث، فیلمبرداری استاندارد و تدوین ریتمیک، از نقاط قوت آن محسوب می‌شوند. همچنین، فیلم به خوبی توانسته حس و حال تعطیلات شکرگزاری را با فضایی ترسناک و دلهره‌آور ترکیب کند. بازی پاتریک دمپسی نیز به عنوان یکی از ستاره‌های فیلم، به جذابیت آن افزوده است.

اگر از «روز شکرگزاری» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «جیغ» (Scream)، «من می‌دانم در تابستان گذشته چه کردی» (I Know What You Did Last Summer) و «آخرین خانه در سمت چپ» (The Last House on the Left) ساخته خود الی راث را نیز تماشا کنید تا با دیگر آثار این کارگردان و فیلم‌های مشابه در ژانر اسلشر بیشتر آشنا شوید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.