Control

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در فضای محدود و در عین حال پر از تنش هستید، «کنترل» می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. فضاسازی فیلم، به خصوص در دقایق ابتدایی، با تکیه بر حس انزوا و اضطراب، موفق عمل می‌کند. همچنین، بازی سارا میتیچ در نقش مادری که با ناشناخته‌ها دست و پنجه نرم می‌کند، قابل توجه است و بار اصلی درام را به دوش می‌کشد. این فیلم برای کسانی که از مفاهیم علمی-تخیلی با رگه‌های روانشناختی و معماگونه لذت می‌برند، جذاب خواهد بود.

نقاط قوت اصلی فیلم به بازی تاثیرگذار سارا میتیچ و ایده مرکزی آن بازمی‌گردد. کارگردانی جیمز مارک تلاش کرده تا با بودجه‌ای محدود، فضایی گیرا و پر از تعلیق خلق کند. با این حال، فیلم در بخش‌هایی از روایت دچار افت ریتم می‌شود و برخی از چالش‌ها، آن‌طور که باید، غافلگیرکننده نیستند. فیلمنامه می‌توانست با پرداخت عمیق‌تر به انگیزه‌های شخصیت‌ها و منطق پشت این آزمون‌ها، اثر قوی‌تری از خود به جا بگذارد.

«کنترل» در ژانر علمی-تخیلی با عناصر معمایی و هیجان‌انگیز قرار می‌گیرد. این فیلم با الهام از آثاری که در فضاهای بسته با معماهای پیچیده روبرو هستند، سعی در ایجاد فضایی مشابه «مکعب» (Cube) دارد، اما تمرکز اصلی آن بر روی توانایی‌های فراطبیعی و کشمکش درونی شخصیت اصلی است. این ترکیب، فضایی منحصر به فرد را به فیلم می‌بخشد که مخاطب را به تفکر درباره مرزهای ذهن و قدرت‌های بالقوه انسان وامی‌دارد.

این فیلم به طور کلی به خاطر ایده خلاقانه و اجرای نسبتاً خوب بازیگر نقش اول، مورد توجه قرار گرفته است. توانایی فیلم در ایجاد حس تعلیق و درگیر کردن مخاطب با چالش‌های پیش روی شخصیت اصلی، از دستاوردهای آن محسوب می‌شود. با وجود محدودیت‌های بودجه‌ای، فیلم توانسته است تجربه‌ای قابل قبول در ژانر خود ارائه دهد و نگاهی تازه به مفاهیم قدرت ذهن و غریزه مادری بیندازد.

اگر از تماشای فیلم «کنترل» لذت بردید و به دنبال آثاری با ایده‌های مشابه در ژانر علمی-تخیلی و معمایی هستید، تماشای فیلم‌هایی چون «منبع» (Source Code) با روایت پیچیده و سفر در زمان، یا «آغاز» (Inception) با دنیای رویاهای درهم‌تنیده و اکشن نفس‌گیر، می‌تواند تجربه‌ای مشابه و رضایت‌بخش را برای شما رقم بزند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.