Glorious

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در ژانر وحشت هستید که از کلیشه‌ها فراتر رود و فضایی منحصر به فرد خلق کند، «Glorious» انتخابی عالی است. ترکیب بازی‌های تاثیرگذار، به خصوص جک هیدن که بار اصلی فیلم را بر دوش می‌کشد، و حضور پرافتخار جی. کی. سیمونز در نقش صداپیشه، در کنار فیلمنامه‌ای نوآورانه و کارگردانی هوشمندانه ربکا مک‌کندری، این اثر را به اثری به یاد ماندنی تبدیل کرده است. این فیلم با ریتمی حساب‌شده و فضاسازی گیرا، شما را تا انتها میخکوب خواهد کرد.

قدرت اصلی «Glorious» در نوآوری و جسارتش نهفته است. فیلم با بهره‌گیری از یک ایده اولیه ساده و تبدیل آن به یک موقعیت کابوس‌وار و کیهانی، موفق می‌شود تا حد زیادی تماشاگر را درگیر کند. فیلمبرداری در فضاهای محدود و استفاده خلاقانه از صدا، به خوبی حس خفقان و اضطراب را منتقل می‌کند. با این حال، برخی ممکن است ریتم فیلم در میانه کار را کمی کند بیابند یا با ماهیت سورئال و انتزاعی آن ارتباط برقرار نکنند.

«Glorious» را می‌توان در دسته وحشت روانشناختی و کیهانی (لاوکرفتی) قرار داد. این فیلم با فاصله گرفتن از جامپ‌اسکرهای مرسوم، بر ایجاد اتمسفر، تنش روانی و کشف تدریجی ماهیت هولناک موقعیت تمرکز دارد. کارگردان با هوشمندی، عناصر داستانی را به گونه‌ای پیش می‌برد که حس سردرگمی و ناتوانی شخصیت اصلی در برابر نیروهای ناشناخته و عظیم، به خوبی به مخاطب منتقل شود.

این فیلم به دلیل بازی قوی رایان کوانتن، که توانسته است طیف وسیعی از احساسات از استیصال تا جنون را به خوبی به تصویر بکشد، و همچنین انتخاب هوشمندانه جی. کی. سیمونز برای صداپیشگی موجودیت مرموز، قابل توجه است. نوآوری در روایت داستان و فضاسازی منحصر به فرد، از دیگر نقاط قوت این اثر به شمار می‌آیند که آن را از تولیدات مشابه متمایز می‌سازد.

اگر از تجربه خاص و فضاسازی منحصر به فرد «Glorious» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «ساعت رویداد» (Event Horizon) با فضاسازی علمی-تخیلی ترسناک و رازآلودش، یا «شاهزاده تاریکی» (Prince of Darkness) از جان کارپنتر که به مضامین مشابه کیهانی و ترسناک می‌پردازد را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.