Orphan: First Kill

اگر به دنبال یک فیلم ترسناک با چاشنی تعلیق و غافلگیری هستید و از ایده‌های جسورانه در ژانر وحشت لذت می‌برید، «یتیم: اولین قتل» می‌تواند تجربه‌ای سرگرم‌کننده باشد. بازی ایزابل فورمن در نقش «اِستر» همچنان نقاط قوت فیلم است و او به خوبی توانسته حس ترس و بازیگری را در این نقش تکرار کند. این فیلم برای کسانی که می‌خواهند پیش‌درآمدی بر اتفاقات فیلم اول را ببینند و با گذشته‌ی این شخصیت روانی آشنا شوند، جذاب خواهد بود.

قدرت اصلی فیلم در اجرای جسورانه و غیرمنتظره‌ی ایده‌ی مرکزی آن نهفته است. کارگردانی ویلیام بنت بل، با وجود محدودیت‌ها، توانسته فضایی پرتنش و گاهی آزاردهنده را خلق کند. فیلمبرداری و فضاسازی نیز در خدمت ایجاد حس اضطراب و خطر هستند، هرچند گاهی در پرداخت جزئیات داستانی شاهد افت‌هایی هستیم که ممکن است ریتم فیلم را کند کند.

«یتیم: اولین قتل» در ژانر وحشت روان‌شناختی و جنایی قرار می‌گیرد، اما با ورود المان‌های درام و تعلیق، سعی در بسط دایره‌ی مخاطبان خود دارد. این فیلم با الهام از قسمت اول، به بررسی جنبه‌های تاریک روان انسان و تاثیر تجربیات تلخ گذشته بر شکل‌گیری شخصیت‌های مخرب می‌پردازد. پیچش‌های داستانی و فضاسازی وهم‌آلود، از ارکان اصلی این ژانر در فیلم محسوب می‌شوند.

این فیلم به خوبی نشان می‌دهد که چگونه می‌توان یک شخصیت شرور را بازآفرینی کرد و داستانی جدید برای او روایت نمود، حتی اگر این داستان در نهایت به تکرار برخی عناصر قسمت اول منجر شود. بازی قوی بازیگر نقش اول و ایده‌ی داستانی جسورانه، از مهم‌ترین دستاوردهای فیلم هستند که می‌توانند مخاطب را تا انتها با خود همراه کنند. همچنین، فیلم توانسته است با حفظ اتمسفر ترسناک، لایه‌های جدیدی به شخصیت «اِستر» اضافه کند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «نجوای تاریک» (The Orphanage) را برای فضاسازی مشابه و «مریخی» (Martyrs) را برای تجربه‌ی وحشتی آوانگارد و تکان‌دهنده تماشا کنید. همچنین، «هفت» (Se7en) با فیلمنامه جنایی پیچیده و فضاسازی تاریکش، می‌تواند گزینه‌ی مناسبی باشد.

این فیلم پیش‌درآمدی بر فیلم «یتیم» (Orphan) محصول سال ۲۰۰۹ است و داستان «اِستر» را قبل از وقایع فیلم اول روایت می‌کند. برای درک بهتر، توصیه می‌شود ابتدا فیلم اصلی «یتیم» را تماشا کنید.