It's Not Me, I Swear!

اگر به دنبال فیلمی هستید که شما را هم بخنداند و هم به فکر فرو ببرد، «این من نیستم، قسم می‌خورم!» انتخابی عالی است. بازی درخشان بازیگر کودک در نقش لئون، فیلم را به دوش می‌کشد و تماشاگر را مجذوب خود می‌کند. فیلمبرداری چشم‌نواز و فضاسازی دقیق، ما را به دهه ۶۰ میلادی می‌برد و موسیقی متن نیز به خوبی با حال و هوای فیلم هماهنگ شده است. این اثر، نگاهی منحصر به فرد به دنیای درونی یک کودک ارائه می‌دهد که هم شیرین است و هم تلخ.

نقاط قوت اصلی این فیلم، بازی بی‌نظیر بازیگر خردسال، فیلمنامه هوشمندانه و کارگردانی مسلط فیلیپ فالاردو است. فیلمنامه به خوبی توانسته از پس پرداخت شخصیت پیچیده لئون و موقعیت‌های دراماتیک و کمدی او برآید. کارگردانی نیز با حفظ ریتم مناسب و ایجاد فضایی گیرا، تجربه‌ای لذت‌بخش را برای مخاطب رقم می‌زند. با این حال، شاید برخی از تماشاگران با جنبه‌های تاریک‌تر داستان که به مشکلات روانی مادر و پیامدهای آن اشاره دارد، ارتباط برقرار نکنند، اما این پیچیدگی‌ها بخشی از جذابیت فیلم است.

این فیلم در ژانر کمدی، درام خانوادگی قرار می‌گیرد، اما فراتر از این دسته‌بندی‌هاست. «این من نیستم، قسم می‌خورم!» با ترکیب ماهرانه‌ای از طنز موقعیت و لحظات عمیقاً احساسی، داستانی را روایت می‌کند که هم برای کودکان و هم برای بزرگسالان جذابیت دارد. این فیلم، برخلاف بسیاری از آثار خانوادگی، به مسائل پیچیده‌تر زندگی مانند مشکلات روانی، عشق نافرجام و روابط خانوادگی پرتنش می‌پردازد و این کار را با نگاهی کودکانه و گاهی طنزآمیز انجام می‌دهد.

تماشای این فیلم، فرصتی است برای بازنگری در دوران کودکی و درک بهتر پیچیدگی‌های روانی که ممکن است بر کودکان تأثیر بگذارد. فیلم به ما یادآوری می‌کند که حتی در ظاهر معصومانه کودکان، دنیایی از احساسات و تجربیات نهفته است که گاهی بیان آن برایشان دشوار است. همچنین، نشان می‌دهد که چگونه محیط خانواده و اتفاقات پیرامونی می‌تواند بر شکل‌گیری شخصیت یک کودک تأثیر بگذارد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «پسر بچه» (Boyhood) ساخته ریچارد لینکلیتر با تمرکز بر رشد یک پسر در طول سال‌ها، یا «جونو» (Juno) با نگاهی طنزآمیز و انسانی به مسائل نوجوانان را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.