Bereavement

اگر از علاقه‌مندان ژانر وحشت با رگه‌هایی از جنایت و تعلیق هستید و به دنبال تجربه‌ای تلخ و آزاردهنده می‌گردید، «فقدان» می‌تواند گزینه‌ای برای تماشا باشد. فیلم با فضاسازی مناسب و بازی قابل قبول بازیگران، به‌خصوص در نقش قاتل، سعی در ایجاد حس اضطراب و ناامنی دارد.

قوی‌ترین نکته‌ی فیلم، ایده‌ی اولیه‌ی مربوط به بیماری CIPA و نحوه‌ی استفاده‌ی قاتل از آن برای اهداف شوم خود است. همچنین، بازی خوب «برت ریکابی» در نقش گراهام ساتر، یکی از نقاط قوت فیلم محسوب می‌شود که توانسته تصویری ترسناک و باورپذیر از یک قاتل روانی ارائه دهد. فیلمبرداری و فضاسازی نیز در ایجاد حس وهم و دلهره نقش مؤثری دارند.

«فقدان» در ژانر وحشت، تریلر و جنایی قرار می‌گیرد. این فیلم در دسته‌ی فیلم‌های اسلشر (Slasher) با تمرکز بر قاتلان زنجیره‌ای و خشونت عریان قرار می‌گیرد، اما تلاش می‌کند با اضافه کردن عنصر اختلال روانی و آسیب‌پذیری قربانی، به تجربه‌ای متفاوت دست یابد. با این حال، در نهایت بیشتر در چارچوب کلیشه‌های ژانر باقی می‌ماند.

فیلمنامه «فقدان» در برخی نقاط دچار ضعف و کلیشه‌زدگی است و روند داستانی گاهی قابل پیش‌بینی می‌شود. شخصیت‌پردازی برخی کاراکترها، به‌خصوص شخصیت اصلی زن (آلیسون)، می‌توانست عمیق‌تر و باورپذیرتر باشد. ریتم فیلم نیز در بخش‌هایی کند شده و ممکن است برای برخی تماشاگران خسته‌کننده شود.

اگر از تماشای فیلم‌هایی با فضای مشابه لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «ماسک پشت سر لزلی ورنون» (Behind the Mask: The Rise of Leslie Vernon) را به دلیل رویکرد خلاقانه به ژانر اسلشر، «هفت» (Se7en) را برای فضایی تاریک و جنایی، و «من می‌دانم تابستان پیش چه کردی» (I Know What You Did Last Summer) را به خاطر هیجان و تعلیق نوجوانانه آن تماشا کنید.

این فیلم در واقع پیش‌درآمدی بر فیلم «شرارت» (Malevolence) محصول سال ۲۰۰۸ است. برای درک بهتر داستان و شخصیت‌ها، توصیه می‌شود ابتدا فیلم «شرارت» و سپس «فقدان» را تماشا کنید.