Don't Drink the Water

اگر به دنبال یک کمدی موقعیت سرگرم‌کننده با رگه‌هایی از طنز سیاه و موقعیت‌های غافلگیرکننده هستید، «آب ننوشید» می‌تواند انتخاب خوبی باشد. این فیلم با وجود اینکه در مقایسه با شاهکارهای وودی آلن کمی در سایه قرار گرفته، اما لحظات خنده‌داری را ارائه می‌دهد که از دل سردرگمی‌های یک خانواده آمریکایی در محیطی ناآشنا و پرتنش شکل گرفته است. بازی‌ها، به‌ویژه در خلق شخصیت‌های عصبی و بامزه، قابل توجه هستند و حس نوستالژی دوران جنگ سرد را به شکلی کمدی تداعی می‌کند.

قدرت اصلی فیلم در فیلمنامه هوشمندانه وودی آلن نهفته است که توانسته از یک موقعیت بالقوه خطرناک، کمدی بسازد. شخصیت‌ها، هرچند کلیشه‌ای به نظر برسند، اما در موقعیت‌های پیش‌آمده، واکنش‌های بامزه‌ای از خود نشان می‌دهند. حضور خود آلن در نقش یکی از شخصیت‌ها نیز به فیلم حال و هوای خاصی می‌بخشد. با این حال، برخی منتقدان معتقدند که ریتم فیلم در برخی قسمت‌ها کند می‌شود و کارگردانی، به‌خصوص در مقایسه با آثار سینمایی دیگر آلن، کمی ضعیف‌تر عمل کرده است.

«آب ننوشید» در ژانر کمدی طبقه‌بندی می‌شود، اما با توجه به بستر داستانی آن که در دوران جنگ سرد و در سفارتخانه‌ای در کشوری شرقی اتفاق می‌افتد، می‌توان رگه‌هایی از کمدی سیاسی و حتی کمدی سیاه را نیز در آن مشاهده کرد. این فیلم تلاشی است برای ساختن یک کمدی موقعیت کلاسیک که در آن تنش‌های سیاسی صرفاً بستری برای خلق موقعیت‌های خنده‌دار فراهم می‌کنند، نه موضوع اصلی روایت.

این اثر به دلیل اقتباس از نمایشنامه خود آلن، در فضایی تئاتری و با تکیه بر دیالوگ‌های هوشمندانه و شخصیت‌پردازی‌های برجسته ساخته شده است. موفقیت فیلم در حفظ حس و حال کمدی نمایشنامه‌ای و انتقال آن به پرده سینما، از دستاوردهای آن محسوب می‌شود. همچنین، این فیلم نگاهی طنزآمیز به روابط بین‌المللی و سوءتفاهم‌های فرهنگی در دوره خاصی از تاریخ ارائه می‌دهد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم کمدی‌های دیگری از وودی آلن مانند «امتیازات هتل» (Hotel New Hampshire) یا فیلم‌هایی با فضای مشابه و کمدی موقعیت مانند «خانواده اشرافی» (The Royal Tenenbaums) را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.