Once Upon a Time in Deadwood

اگر از علاقه‌مندان پروپاقرص وسترن‌های کلاسیک و مدرن هستید و به دنبال فیلمی با فضاسازی مناسب این ژانر هستید، «روزی روزگاری در دد وود» می‌تواند گزینه‌ی قابل تاملی باشد. بازی رابرت برونزی که یادآور بازیگران سرشناس این سبک است و حضور مایکل پار، از نقاط قوت احتمالی فیلم به شمار می‌روند که می‌توانند تجربه‌ی تماشای فیلم را برای طرفداران این ژانر لذت‌بخش کنند.

نقاط قوت اصلی این فیلم در ادای دین به وسترن‌های کلاسیک و بازی قابل قبول رابرت برونزی نهفته است که شباهت انکارناپذیری به چارلز برانسون دارد. فیلمبرداری در فضاهای باز و موسیقی متن، سعی در ایجاد حال و هوای وسترن دارد. با این حال، فیلمنامه گاهی دچار افت ریتم و ضعف در پرداخت شخصیت‌ها می‌شود و بودجه محدود، در برخی صحنه‌ها مشهود است.

«روزی روزگاری در دد وود» در ژانر درام، وسترن و اکشن قرار می‌گیرد. این فیلم تلاش می‌کند تا عناصر کلاسیک وسترن مانند دوئل، تعقیب و گریز و انتقام را با روایتی مدرن‌تر ترکیب کند. کارگردان، رنه پرز، در ساخت فیلم‌های کم‌هزینه با حال و هوای مشابه سابقه دارد و این فیلم نیز در همان راستا حرکت می‌کند.

تماشای این فیلم می‌تواند تجربه‌ای نوستالژیک برای طرفداران چارلز برانسون و وسترن‌های دهه ۷۰ و ۸۰ میلادی باشد. همچنین، داستان نسبتاً سرراست و پرکشش فیلم، آن را به اثری سرگرم‌کننده برای گذراندن اوقات فراغت تبدیل می‌کند. فضاسازی مناسب و تلاش برای حفظ ریتم اکشن، از دیگر جنبه‌های مثبت فیلم محسوب می‌شود.

اگر از تماشای «روزی روزگاری در دد وود» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «یک مشت دلار» (A Fistful of Dollars) از سرجیو لئونه، «سوار دشت‌های مرتفع» (The Tall T) با بازی راندولف اسکات، و یا «سه روز کندور» (Three Days of the Condor) را که در ژانر هیجان‌انگیز با تم بقا و تعقیب و گریز هستند، مشاهده کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.