Les Norton

اگر به دنبال سریالی با فضایی سرگرم‌کننده، کمی تلخ و شیرین و با چاشنی طنز استرالیایی هستید، «لس نورتون» می‌تواند انتخاب خوبی باشد. این سریال با شخصیت‌پردازی قوی و دیالوگ‌های بامزه، تجربه‌ای متفاوت از ژانر جنایی-کمدی ارائه می‌دهد. فیلمبرداری خوب و نمایش برخی مناظر زیبای استرالیا، به جذابیت بصری اثر افزوده است. این سریال برای کسانی که به دنبال داستانی عمیق و پیچیده نیستند و صرفاً می‌خواهند از تماشای یک اثر سرگرم‌کننده لذت ببرند، گزینه‌ی مناسبی است.

نقاط قوت اصلی «لس نورتون» در بازی‌های خوب بازیگران، به‌خصوص شخصیت اصلی، و همچنین فضاسازی منحصربه‌فرد آن نهفته است. لحن کمدی سیاه و استفاده از اصطلاحات و فرهنگ عامیانه استرالیایی، به اثر عمق و هویت می‌بخشد. با این حال، گاهی فیلمنامه دچار افت می‌شود و برخی اتفاقات از منطق داستانی فاصله می‌گیرند. همچنین، برخی منتقدان معتقدند که سریال نتوانسته به خوبی از پتانسیل داستان‌های اصلی بهره ببرد و در تلاش برای رعایت ملاحظات اجتماعی، برخی از جنبه‌های تند و تیز داستان را حذف کرده است.

«لس نورتون» در ژانر کمدی، درام و جنایی قرار می‌گیرد. این سریال سعی دارد با ترکیب این ژانرها، اثری سرگرم‌کننده و در عین حال کمی جدی‌تر از یک کمدی صرف ارائه دهد. تلفیق عناصر جنایی با موقعیت‌های طنز و دراماتیک، امضای این اثر است. این سبک ترکیبی، یادآور برخی آثار سینمای استرالیا است که به خوبی توانسته‌اند این عناصر را با هم ادغام کنند.

تماشای «لس نورتون» این فرصت را به شما می‌دهد تا با دنیای زیرزمینی سیدنی در دهه‌های گذشته آشنا شوید و از شوخ‌طبعی خاص استرالیایی لذت ببرید. بازی‌ها، به خصوص نقش‌آفرینی الکساندر برتراند در نقش لس نورتون، بسیار گیراست. ریتم مناسب و فضاسازی قوی، از دیگر دستاوردهای این سریال به شمار می‌رود که بیننده را تا پایان با خود همراه می‌کند.

اگر از فضای «لس نورتون» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم سریال‌هایی مانند «داستان‌های گنگ» (Gang Stories) با فضایی مشابه و یا «پیکی بلایندرز» (Peaky Blinders) با تمرکز بر جنایات سازمان‌یافته و شخصیت‌های کاریزماتیک را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.