Shabakeh Makhfi Zanan

اگر به دنبال اثری هستید که در کنار سرگرم کردن، حرفی برای گفتن داشته باشد و نگاهی به تاریخ معاصر ایران بیاندازد، «شبکه مخفی زنان» می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. بازی‌های خوب بازیگران، به‌ویژه شبنم مقدمی و مهدی هاشمی، در کنار فضاسازی نوستالژیک و موسیقی دلنشین، تجربه تماشایی خوبی را رقم می‌زند. این اثر تلاش می‌کند تا با زبانی کمدی، مسائلی را مطرح کند که شاید در نگاه اول ساده به نظر برسند اما عمق بیشتری دارند.

یکی از نقاط قوت اصلی این مجموعه، فیلمنامه آن است که برخلاف بسیاری از کمدی‌های ایرانی، صرفاً بر موقعیت‌های پیش‌پاافتاده تکیه نمی‌کند. ارجاعات تاریخی، فرهنگی و ادبی در بطن روایت تنیده شده‌اند و طنز اثر، گاهی تلخ و گاهی شیرین، در این لایه‌ها شکل می‌گیرد. بازیگران نیز با تسلط بر نقش‌های خود، به باورپذیری این دنیای داستانی کمک شایانی کرده‌اند. ریتم اثر نیز در بخش‌هایی متعادل است و اجازه می‌دهد تا مخاطب با شخصیت‌ها و وقایع همراه شود.

«شبکه مخفی زنان» در ژانر کمدی تاریخی قرار می‌گیرد. این ترکیب، امکان پرداختن به مسائل اجتماعی و سیاسی دوران گذشته را با زبانی سرگرم‌کننده فراهم می‌کند. کارگردانی در تلاش است تا با وفاداری به فضای تاریخی، کمدی موقعیت و کلامی را در هم بیامیزد. فیلمبرداری نیز در خدمت فضاسازی دوران مورد نظر است و تلاش می‌کند تا تصویری قابل قبول از ایران دهه ۱۳۱۰ ارائه دهد.

این اثر نمایشی از توانایی سینمای ایران در خلق کمدی‌های هوشمندانه است که صرفاً به خنده اکتفا نمی‌کنند. «شبکه مخفی زنان» با نگاهی به تاریخ، به مخاطب اجازه می‌دهد تا با جنبه‌های کمتر دیده‌شده‌ای از جامعه آن دوران آشنا شود و در عین حال، از تماشای بازی‌های خوب و فیلمنامه‌ای که به شعور مخاطب احترام می‌گذارد، لذت ببرد. موسیقی و طراحی صحنه نیز به غنای اثر افزوده‌اند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «نصفه شب اتفاق افتاد» به کارگردانی تینا پاکروان را برای فضایی مشابه و «ورود آقایان ممنوع» را برای کمدی موقعیت با بازی بازیگران توانمند دنبال کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.