Time

اگر به دنبال درام‌هایی هستید که عمیقاً به مسائل اجتماعی بپردازند و بازی‌های درخشانی را به نمایش بگذارند، «زمان» انتخابی عالی است. بازی‌های سیوبان فینرن، شان بین و استفن گراهام، که هر کدام ستاره‌ای در آسمان سینمای بریتانیا هستند، نفس‌گیر و باورپذیر از آب درآمده است. این سریال با نگاهی واقع‌گرایانه به زندگی در زندان، مخاطب را با چالش‌های روحی و روانی شخصیت‌ها درگیر می‌کند و تجربه‌ای تکان‌دهنده اما ارزشمند را ارائه می‌دهد.

قدرت اصلی «زمان» در فیلمنامه‌ی هوشمندانه‌ی جیمی مک‌گاورن و بازی‌های بی‌نظیر بازیگران اصلی آن نهفته است. مک‌گاورن استاد به تصویر کشیدن درام‌های انسانی و ریشه‌دار در بطن جامعه است و در این اثر نیز توانسته با جزئی‌نگری و صداقت، جهانی باورپذیر خلق کند. فیلمبرداری و تدوین نیز به خوبی در خدمت روایت قرار گرفته‌اند و ریتم مناسب سریال، حس تعلیق و درگیری مخاطب را تا انتها حفظ می‌کند. با این حال، ماهیت تلخ و گاه آزاردهنده‌ی داستان، ممکن است برای همه بینندگان جذاب نباشد.

«زمان» در ژانر درام و جنایی دسته‌بندی می‌شود، اما فراتر از این عناوین، به کاوش در مضامینی چون عدالت، رستگاری، خانواده و انتخاب‌های اخلاقی می‌پردازد. این سریال با نگاهی نقادانه به سیستم زندان، سعی در نمایش پیچیدگی‌های انسانی و اجتماعی دارد و از کلیشه‌سازی پرهیز می‌کند. فضاسازی سریال، با نمایش محیط خفقان‌آور زندان و تنش‌های درونی شخصیت‌ها، به خوبی حس و حال داستان را منتقل می‌کند.

مخاطب با تماشای «زمان» با دنیایی روبرو می‌شود که در آن هیچ‌کس کاملاً بی‌گناه یا کاملاً مقصر نیست. این سریال به ما یادآوری می‌کند که هر تصمیمی عواقبی دارد و گاهی اوقات، انتخاب بین بد و بدتر، تنها گزینه پیش رو است. بازی‌های درخشان، فیلمنامه‌ی قوی و کارگردانی دقیق، «زمان» را به اثری تبدیل کرده‌اند که پس از پایان، مدت‌ها در ذهن بیننده باقی می‌ماند و او را به تفکر درباره‌ی مفاهیم عمیق‌تر وا می‌دارد.

اگر از این درام پرتعلیق و بازی‌های قدرتمند لذت بردید، تماشای سریال‌هایی مانند «قلعه عقاب» (Line of Duty) با فضایی مشابه در سیستم قضایی بریتانیا و همچنین درام‌های انسانی و پرتنش دیگری چون «کودکان عزیزم» (The Kids Are Alright) یا «پله افتخار» (A Very English Scandal) را به شما پیشنهاد می‌کنیم.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.