Gretel and Hansel (2020)

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت از قصه‌های پریان هستید که با فضایی گوتیک، فیلمبرداری خیره‌کننده و داستانی تأمل‌برانگیز همراه باشد، «گرتل و هانسل» می‌تواند انتخابی جذاب باشد. این فیلم با ریتمی که به تدریج تماشاگر را درگیر می‌کند و ارائه‌ی تصویری تازه از یک قصه‌ی کهن، تجربه‌ی بصری و ذهنی متفاوتی را رقم می‌زند. بازی بازیگران، به‌خصوص نقش اصلی، در انتقال حس اضطراب و تنهایی مؤثر است.

قوت اصلی فیلم در فضاسازی و طراحی هنری آن نهفته است. جنگل تاریک و وهم‌انگیز، خانه‌ی جادوگر و جزئیات بصری، همگی در خدمت ایجاد اتمسفری گیرا و ترسناک هستند. فیلمبرداری، با استفاده از نور و سایه، به خوبی توانسته حس انزوا و خطر را منتقل کند. با این حال، ممکن است ریتم کند فیلم برای برخی تماشاگران خسته‌کننده باشد و فیلمنامه گاهی در پرداخت شخصیت‌های فرعی دچار ضعف باشد.

این اثر در دسته‌ی فیلم‌های ترسناک فانتزی و بقا قرار می‌گیرد، اما با نگاهی نو به قصه‌های پریان. کارگردان به جای تمرکز صرف بر عناصر ترسناک، به جنبه‌های روانشناختی و اجتماعی داستان پرداخته است. این فیلم با الهام از قصه‌ی اصلی، اما با رویکردی مدرن و هنری، سعی در ایجاد اثری متمایز دارد که فراتر از یک بازگویی صرف است.

«گرتل و هانسل» با موفقیت توانسته تصویری تاریک‌تر و واقع‌گرایانه‌تر از دنیای قصه‌های پریان ارائه دهد. فیلم به خوبی توانسته تماشاگر را با سختی‌های زندگی و چالش‌های پیش روی شخصیت اصلی همراه کند و حس تنهایی و تلاش برای بقا را به شکلی ملموس به تصویر بکشد. این فیلم نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با نگاهی متفاوت، به قصه‌های قدیمی جان تازه‌ای بخشید.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «The Witch» (جادوگر) به خاطر فضاسازی تاریک و اتمسفر گوتیک، «Pan's Labyrinth» (هزارتوی پن) برای ترکیب فانتزی تاریک با واقعیت تلخ، یا «A Dark Song» (آواز تاریک) را برای تجربه‌ی تمرکز بر جنبه‌های عرفانی و ترسناک در فضایی بسته، تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.