Dumbo (2019)

اگر از طرفداران داستان‌های کلاسیک دیزنی هستید و دلتان برای فضاهای جادویی و شخصیت‌های دوست‌داشتنی تنگ شده، این فیلم می‌تواند تجربه‌ای نوستالژیک و سرگرم‌کننده باشد. «دامبو» با جلوه‌های بصری چشم‌نواز و فضاسازی دلنشین، به خصوص برای مخاطبان جوان‌تر، جذابیت‌های فراوانی دارد. همچنین، تماشای این اثر برای کسانی که به دنبال بررسی تفاسیر مختلف از داستان‌های کهن و نحوه‌ی بازآفرینی آن‌ها در سینمای مدرن هستند، خالی از لطف نخواهد بود.

قدرت اصلی فیلم در طراحی صحنه و جلوه‌های ویژه‌ی خیره‌کننده‌ی آن نهفته است. دنیای سیرک با تمام رنگارنگی و شگفتی‌هایش به خوبی به تصویر کشیده شده و شخصیت دامبو با جزئیات فراوان و احساسات قابل لمس، مخاطب را با خود همراه می‌کند. با این حال، در فیلمنامه و ریتم روایت، گاهی شاهد افت‌هایی هستیم که ممکن است از جذابیت کلی اثر بکاهد. شخصیت‌پردازی برخی کاراکترها نیز می‌توانست عمیق‌تر باشد.

این فیلم در ژانر فانتزی خانوادگی قرار می‌گیرد و تلاش می‌کند تا با حفظ روح اثر اصلی، داستانی جدید را روایت کند. با وجود اینکه در ظاهر یک بازسازی ساده به نظر می‌رسد، اما در لایه‌های زیرین، به مسائلی چون تفاوت، پذیرش، و اهمیت خانواده نیز می‌پردازد. سبک کارگردانی تیم برتون، که در فضاسازی و خلق دنیاهای منحصر به فرد تبحر دارد، در این اثر نیز مشهود است، هرچند شاید به اندازه‌ی آثار دیگرش غلیظ نباشد.

«دامبو» (۲۰۱۹) با وجود برخی کاستی‌ها، موفق می‌شود تا حس شگفتی و جادوی دوران کودکی را دوباره زنده کند. این فیلم تجربه‌ای بصری است که تماشاگر را به دنیایی خیالی می‌برد و داستانی درباره‌ی پذیرش خود و قدرت دوستی را بازگو می‌کند. شاید نتوان آن را شاهکاری بی‌نقص دانست، اما قطعاً تلاشی قابل تقدیر برای احیای یک اثر کلاسیک به شمار می‌رود که می‌تواند لبخند را بر لبان مخاطبانش بنشاند.

اگر از دنیای جادویی و شخصیت‌های فانتزی «دامبو» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «پی‌نوشت: دوستت دارم» (Paddington) با فضاسازی گرم و شخصیت‌پردازی دوست‌داشتنی، یا «کتاب جنگل» (The Jungle Book) ساخته‌ی جان فاورو با جلوه‌های ویژه‌ی خیره‌کننده و روایت ماجراجویانه را نیز تماشا کنید.

این فیلم یک بازسازی مستقل از انیمیشن کلاسیک «دامبو» محصول ۱۹۴۱ دیزنی است و نیازی به دیدن فیلم دیگری پیش از آن ندارد.