The Handmaid's Tale

اگر به دنبال تجربه‌ای سینمایی هستید که شما را به فکر فرو ببرد و با نمایش تاریک‌ترین جنبه‌های جامعه‌شناسی و اخلاقیات انسانی، وجدان شما را به چالش بکشد، «سرگذشت ندیمه» انتخابی شایسته است. این فیلم صرفاً یک داستان علمی-تخیلی نیست، بلکه هشداری جدی است درباره‌ی عواقب افراط‌گرایی مذهبی و فروپاشی حقوق بشر. فضاسازی بصری خیره‌کننده و فیلمنامه‌ی قوی، آن را به اثری ماندگار تبدیل کرده است.

مهم‌ترین قوت فیلم، وفاداری به روح رمان اتوود و برگردان بصری موفقیت‌آمیز مفاهیم پیچیده‌ی آن است. کارگردانی فولکر شلوندورف، با تکیه بر فیلمبرداری درخشان و استفاده‌ی هوشمندانه از رنگ‌ها (قرمز برای ندیمه‌ها، آبی برای همسران)، جهانی بهت‌آور و در عین حال قابل باور خلق می‌کند. بازی ناتاشا ریچاردسون در نقش کیت، سرشار از رنج و مقاومت خاموش است و جایزه‌ی بهترین بازیگر زن در جشنواره‌ی فیلم ونیز، گواهی بر این مدعاست. با این حال، برخی منتقدان معتقدند فیلمنامه گاهی از رمان فاصله گرفته و برخی جزئیات را سطحی کرده است.

«سرگذشت ندیمه» در ژانر علمی-تخیلی پادآرمان‌شهری (Dystopian Sci-Fi) دسته‌بندی می‌شود، اما با ادغام عناصر درام، هیجان‌انگیز و حتی عاشقانه (اگرچه عشقی سرکوب‌شده و ممنوعه)، لایه‌های عمیق‌تری به روایت خود می‌بخشد. این فیلم، با تمرکز بر فروپاشی اجتماعی و ظهور یک حکومت تئوکراتیک، به نقد قدرت، جنسیت و بقا می‌پردازد و آن را در زمره‌ی آثار مهم و قابل تامل این ژانر قرار می‌دهد.

تماشای این فیلم، درک عمیق‌تری از اهمیت حقوق فردی، آزادی‌های مدنی و خطر تسلط ایدئولوژی‌های افراطی بر جامعه به دست می‌دهد. «سرگذشت ندیمه» تلنگری است به مخاطب تا نسبت به اتفاقات پیرامون خود هوشیارتر باشد و ارزش کرامت انسانی را فراموش نکند. این اثر، به خصوص با توجه به اتفاقات جهان امروز، همچنان حرف‌های تازه و هشداردهنده‌ای برای گفتن دارد.

اگر از فضای تاریک و تفکربرانگیز «سرگذشت ندیمه» لذت بردید، تماشای آثاری چون «فرزندان انسان» (Children of Men) ساخته‌ی آلفونسو کوارون با فضاسازی مشابه و دغدغه‌های زیست‌محیطی و اجتماعی، و همچنین «بلید رانر» (Blade Runner) اثر ریدلی اسکات که تصویری کلاسیک از آینده‌ای پادآرمان‌شهری ارائه می‌دهد، می‌تواند تجربه‌ی لذت‌بخشی باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.