The Train: Some Lines Shoulder Never Be Crossed...

اگرچه «قطار» در خلق هیجان ناکام می‌ماند، اما شاید تنها نکته‌ی قابل ذکر آن، بازی نسبتاً قابل قبول عوامل اصلی و تلاش برای فضاسازی در بخش‌هایی از فیلم باشد. حضور بازیگرانی چون عمران هاشمی و گیتا باورا، که در ژانرهای مشابه تجربه دارند، می‌تواند برای طرفداران این سبک از سینمای هند جذاب باشد. همچنین، موسیقی متن فیلم، به خصوص ترانه «Woh Ajnabee»، با فیلمبرداری خوب خود، توانسته تا حدی حس و حال دراماتیک فیلم را تقویت کند و شاید تنها نقطه‌ی قوت بصری و شنیداری فیلم محسوب شود.

نقاط قوت «قطار» به سختی پیدا می‌شوند. فیلمنامه از فقدان نوآوری رنج می‌برد و کارگردانی نیز نتوانسته است ریتم مناسبی به داستان ببخشد. بازی‌ها در حد متوسط باقی می‌مانند و نمی‌توانند ضعف‌های داستانی را جبران کنند. فضاسازی فیلم نیز گاهی اوقات متناقض عمل می‌کند و نمی‌تواند یک اتمسفر منسجم و تاثیرگذار ایجاد کند. در نهایت، فیلم بیشتر از آنکه بیننده را به فکر فرو ببرد، او را با سوالاتی بی‌پاسخ و کلیشه‌های تکراری تنها می‌گذارد.

«قطار» در ژانر درام، هیجان‌انگیز و جنایی دسته‌بندی می‌شود، اما در اجرای خود، بیشتر به یک درام سطحی و هیجانی ضعیف شباهت پیدا می‌کند. فیلم تلاش می‌کند تا به موضوعاتی چون خیانت، باج‌گیری و عواقب اعمال بپردازد، اما رویکرد آن بیش از حد کلیشه‌ای و قابل پیش‌بینی است. این فیلم در تلاش برای تقلید از آثار هالیوودی، نتوانسته است هویت مستقل خود را پیدا کند و در نهایت به اثری متوسط و فراموش‌شدنی تبدیل شده است.

تنها دستاورد قابل ذکر «قطار»، شاید تلاش برای پرداختن به روابط پیچیده انسانی در موقعیت‌های دشوار باشد، هرچند که این تلاش به شکلی سطحی و ناکارآمد صورت گرفته است. موسیقی و فیلمبرداری در برخی سکانس‌ها نکات مثبتی هستند، اما نمی‌توانند بار اصلی فیلم را به دوش بکشند. در مجموع، فیلم چیز جدیدی به مخاطب ارائه نمی‌دهد و بیشتر تکرار مکررات است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی با رویکرد مشابه در ژانر هیجان‌انگیز و درام خانوادگی را نیز امتحان کنید، مانند « آپارتمان» (Apartment 2010) یا «خانه امن» (Safe House 2012).

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.