Slaves of New York

اگر به دنبال فیلمی هستید که نگاهی صادقانه و بدون تعارف به زندگی هنرمندان جوان در شهری بزرگ داشته باشد، «بردگان نیویورک» انتخاب مناسبی است. این فیلم با بازی درخشان برنادت پیترز در نقش الینور، شخصیتی دوست‌داشتنی و ملموس را خلق می‌کند که تماشاگر با او همذات‌پنداری می‌کند. ریتم آرام فیلم، برخلاف تصور رایج از فیلم‌های مربوط به هنرمندان، به تماشاگر فرصت می‌دهد تا با شخصیت‌ها و دنیایشان ارتباط برقرار کند و از تماشای جزئیات زندگی روزمره آن‌ها لذت ببرد.

قدرت اصلی فیلم در شخصیت‌پردازی الینور و بازی بی‌نظیر برنادت پیترز نهفته است. او با معصومیت و سادگی خود، در میان انبوهی از شخصیت‌های پیچیده و گاه خودشیفته، چون نگینی می‌درخشد. فیلمنامه نیز با وجود پراکندگی ظاهری، در نهایت انسجامی درونی دارد و توانسته روح داستان‌های جانوویتز را به خوبی به تصویر بکشد. فیلمبرداری و طراحی صحنه نیز در بازسازی فضای دهه هشتاد نیویورک بسیار موفق عمل کرده‌اند.

«بردگان نیویورک» در ژانر کمدی-درام طبقه‌بندی می‌شود، اما رگه‌هایی از سورئالیسم و نگاهی اجتماعی به طبقه هنرمندان نیز در آن دیده می‌شود. این فیلم، برخلاف بسیاری از آثار هم‌دوره خود، تصویری واقع‌گرایانه اما با چاشنی طنز از تلاش هنرمندان برای دیده شدن و حفظ استقلال هنری خود در جامعه‌ای سرمایه‌داری ارائه می‌دهد.

تماشای این فیلم تجربه‌ای منحصر به فرد از درک فضای هنری نیویورک در دهه ۸۰ میلادی است. این فیلم به ما یادآوری می‌کند که حتی در میان ظواهر پر زرق و برق و زندگی‌های به ظاهر موفق، سادگی و صداقت همچنان ارزشمند است. همچنین، آشنایی با آثار کارگردانان موج نوی سینمای آمریکا و درک بهتر روند تحولات فرهنگی و هنری در آن دوران از دیگر دستاوردهای تماشای این اثر است.

اگر از فضای خاص و شخصیت‌محور «بردگان نیویورک» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «زن و شوهر افراطی» (Desperately Seeking Susan) با فضایی مشابه در نیویورک دهه هشتاد، «دختر کارگر» (Working Girl) با نگاهی به جاه‌طلبی در محیط کار، و یا «هانا و خواهرانش» (Hannah and Her Sisters) از وودی آلن با تمرکز بر روابط پیچیده در میان هنرمندان را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.