Etoile

اگر به دنبال تجربه‌ای سینمایی متفاوت هستید که ژانرهای مختلفی چون فانتزی، عاشقانه و تریلر را با هم ترکیب کند، «اِتوییل» انتخاب مناسبی است. حضور جنیفر کانلی در اوج جوانی و زیبایی، همراه با فضاسازی خاص اروپایی و موسیقی دلنشین، تجربه‌ای لذت‌بخش را رقم می‌زند. این فیلم برای کسانی که از داستان‌های روانشناختی با رگه‌های سورئال لذت می‌برند و به دنبال اثری هستند که آن‌ها را به فکر فرو ببرد، تماشایی است.

قدرت اصلی فیلم در فضاسازی گیرا و بازی‌های متقاعدکننده، به ویژه از سوی جنیفر کانلی است که به خوبی از پس نقش پیچیده خود برآمده. کارگردانی پیتر دل مونته، با تمرکز بر جزئیات و ایجاد حس تعلیق، اثری به یاد ماندنی خلق کرده است. فیلمبرداری نیز به خوبی توانسته اتمسفر وهم‌آلود و در عین حال رویایی باله را به تصویر بکشد. با این حال، ریتم کند در برخی قسمت‌ها و شاید پایان‌بندی‌ای که برای همه رضایت‌بخش نباشد، می‌تواند نقطه ضعفی برای برخی مخاطبان تلقی شود.

«اِتوییل» به شکلی هنرمندانه، عناصر ژانر فانتزی و عاشقانه را با لایه‌هایی از تریلر روانشناختی در هم می‌آمیزد. این تلفیق، فیلم را از آثار صرفاً عاشقانه یا تریلرهای صرف متمایز می‌کند و به آن عمق بیشتری می‌بخشد. تمرکز بر دنیای درونی شخصیت اصلی و تحول روانی او، در کنار فضایی گوتیک‌مانند، یادآور برخی آثار اروتیک-ترور ایتالیایی دهه ۸۰ میلادی است، اما با رویکردی متفاوت و هنری‌تر.

تماشای «اِتوییل» تجربه‌ای است که ذهن را درگیر می‌کند. فیلم به خوبی توانسته تصویری از فشار روانی و جسمی در دنیای حرفه‌ای باله ارائه دهد و پرسش‌هایی درباره مرز میان هنر و جنون مطرح کند. این فیلم، گنجینه‌ای برای علاقه‌مندان به سینمای اورجینال و کسانی است که به دنبال کشف استعدادهای درخشان بازیگری در دوره‌های اولیه فعالیتشان هستند.

اگر از فضای وهم‌آلود و داستان‌های روانشناختی «اِتوییل» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «پدیده‌ها» (Phenomena) ساخته داریو آرجنیتو که فضایی مشابه دارد و جنیفر کانلی نیز در آن حضور دارد، یا «رقصنده تاریکی» (Dancer in the Dark) ساخته لارس فون تریه با محوریت زنی که در آستانه فروپاشی روانی است و رؤیای رقص دارد، را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.