Alien Nation

اگر به دنبال فیلمی علمی-تخیلی هستید که علاوه بر صحنه‌های اکشن، پیام‌های اجتماعی قابل تاملی را نیز در خود جای داده باشد، «بیگانگان» می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. بازی خوب جیمز کان در نقش پلیس متعصب و ماندی پاتینکین در نقش بیگانه آرام و منطقی، به خوبی از پس نمایش تضاد و سپس نزدیکی شخصیت‌ها برآمده‌اند. فضاسازی فیلم در نمایش لس آنجلسی که میزبان بیگانگان شده، قابل قبول است و کارگردانی گراهام بیکر، ریتم فیلم را در بیشتر لحظات حفظ می‌کند.

قدرت اصلی فیلم در پرداختن به موضوع تبعیض و بیگانه‌ستیزی از دریچه‌ی علمی-تخیلی نهفته است. فیلم با موفقیت نشان می‌دهد که چگونه ترس از «دیگری» می‌تواند منجر به ایجاد شکاف‌های اجتماعی شود، حتی زمانی که «دیگری» شباهت‌های زیادی با ما دارد. این رویکرد، «بیگانگان» را از بسیاری فیلم‌های هم‌ژانر خود متمایز می‌کند و به آن عمق می‌بخشد. با این حال، گاهی فیلمنامه درگیر جزئیات فرعی و کلیشه‌های ژانر اکشن می‌شود که ممکن است از جذابیت کلی اثر بکاهد.

«بیگانگان» در ژانر علمی-تخیلی اکشن طبقه‌بندی می‌شود، اما با الهام از ساختار فیلم‌های «پلیس‌های رفیق» (Buddy Cop)، رابطه‌ی بین دو شخصیت اصلی را محوریت روایت قرار داده است. این ترکیب، فضایی منحصر به فرد ایجاد کرده که در آن، تعصبات نژادی انسان‌ها با چالش روبرو می‌شود و در عین حال، هیجان و تعلیق لازم برای یک فیلم اکشن نیز تامین می‌گردد. فیلم از نظر بصری، نماینده‌ی خوبی برای سینمای علمی-تخیلی اواخر دهه هشتاد میلادی است.

این فیلم به خاطر نگاه جسورانه‌اش به مسائل اجتماعی از طریق بستری علمی-تخیلی مورد تحسین قرار گرفته است. بازی‌های قوی بازیگران نقش اصلی، فیلمنامه که به خوبی توانسته مفاهیم پیچیده را در قالبی سرگرم‌کننده ارائه دهد، و کارگردانی که ریتم مناسبی به داستان بخشیده، از نقاط قوت این اثر به شمار می‌روند. «بیگانگان» موفق شده تا تجربه‌ی موفق یک فیلم مستقل با پیام‌های عمیق باشد.

اگر از فضای «بیگانگان» لذت بردید و به دنبال فیلم‌هایی با مضامین مشابه در ژانر علمی-تخیلی و اکشن هستید، پیشنهاد می‌کنیم «منطقه ۹» (District 9) را به دلیل پرداختن به تبعیض از طریق موجودات فضایی، و همچنین «بلید رانر» (Blade Runner) را به خاطر فضاسازی تاریک و بررسی هویت در دنیایی آینده‌نگرانه تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.