Nekromantik

اگر به دنبال تجربه‌ای سینمایی هستید که شما را از منطقه امن خود خارج کند و به چالش بکشد، «نِکرومانتیک» انتخابی جسورانه است. این فیلم نه برای هر کسی، بلکه برای علاقه‌مندان به سینمای آوانگارد، تجربی و افراطی ساخته شده. دیدن این اثر می‌تواند دریچه‌ای به سوی درک جنبه‌های تاریک‌تر و کمتر دیده‌شده‌ی سینمای وحشت و حتی روان انسان باز کند. کارگردانی بوت‌گرایت، با وجود محدودیت‌های فنی احتمالی، فضایی وهم‌آلود و دلهره‌آور خلق می‌کند که تا مدت‌ها در ذهن باقی می‌ماند.

قوت اصلی «نِکرومانتیک» در جسارت بی‌باکانه‌اش نهفته است. این فیلم از هیچ کوششی برای برهم زدن آرامش مخاطب فروگذار نمی‌کند و با نمایش صریح و بی‌پرده‌ی صحنه‌هایی که معمولاً در سینما تابو محسوب می‌شوند، تجربه‌ای فراموش‌نشدنی (هرچند ناخوشایند برای بسیاری) رقم می‌زند. فیلمبرداری با حال و هوای خاص خود و موسیقی متن که بر فضاسازی وهم‌آلود فیلم تأکید دارد، از دیگر نقاط قوت آن به شمار می‌روند. با این حال، فیلمنامه و ریتم آن ممکن است برای همه جذاب نباشد و صرفاً بر جنبه‌ی شوکه‌کننده تکیه کند.

«نِکرومانتیک» در ژانر وحشت دسته‌بندی می‌شود، اما به دلیل پرداختن به موضوع نکروفیلیا، مرزهای این ژانر را گسترش داده و در زیرشاخه‌هایی چون وحشت روان‌شناختی، گوتیک و حتی سینمای هنری افراطی قرار می‌گیرد. این فیلم در زمان خود به شدت بحث‌برانگیز بود و در بسیاری از کشورها توقیف شد. این اثر جزو فیلم‌های کالت (Cult) محسوب می‌شود که طرفداران خاص خود را دارد و به خاطر ماهیت افراطی‌اش، در کنار فیلم‌هایی چون «سالو» یا «مرگ‌باران» (Dead Alive) در دسته‌ی آثار «نِستی» (Nasty) قرار می‌گیرد.

تماشای «نِکرومانتیک» تجربه‌ای متفاوت از سینمای وحشت را ارائه می‌دهد. این فیلم به مخاطب اجازه می‌دهد تا با جنبه‌های تاریک و ممنوعه‌ای از تمایلات انسانی روبرو شود که معمولاً در فرهنگ عمومی سرکوب می‌شوند. علاوه بر این، فیلم به عنوان یک اثر پیشگام در نمایش صریح تابوها در سینمای وحشت شناخته می‌شود و برای علاقه‌مندان به تاریخ سینمای افراطی، ارزشمند است. فضاسازی خاص فیلم و موسیقی متن تأثیرگذار آن نیز از دیگر مواردی است که می‌تواند برای علاقه‌مندان جذاب باشد.

اگر از تجربه‌ی تلخ و شیرین «نِکرومانتیک» لذت بردید و به دنبال آثاری با مضامین مشابه یا رویکردی جسورانه در ژانر وحشت هستید، تماشای فیلم‌هایی چون «سالو یا ۱۲۰ روز در سدوم» (Salò, or the 120 Days of Sodom) ساخته پیر پائولو پازولینی، «کشتار با اره‌برقی در تگزاس» (The Texas Chain Saw Massacre) اثر توه هپر، و «کانون‌هولوکاست» (Cannibal Holocaust) را به شما پیشنهاد می‌کنیم که هر کدام به نحوی مرزهای سینما را به چالش کشیده‌اند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.