Leonard Part 6

اگر به دنبال تجربه‌ای سینمایی متفاوت و خارج از عرف هستید و از فیلم‌هایی که عمداً یا سهواً به سمت «بد بودن» پیش می‌روند لذت می‌برید، «لئونارد قسمت ششم» می‌تواند گزینه‌ای برای سرگرمی باشد. این فیلم به دلیل موقعیت‌های پوچ و غیرمنتظره‌اش، گاهی به طور ناخواسته خنده‌دار از آب درمی‌آید. تماشای آن می‌تواند برای کسانی که به دنبال اثری سبک و کم‌اهمیت برای گذراندن وقت هستند و از کلیشه‌های رایج سینما خسته شده‌اند، جذاب باشد.

نقاط قوت فیلم بسیار کمرنگ و غالباً ناخواسته هستند. شاید بتوان گفت که جسارت در خلق موقعیت‌های عجیب و غریب، مانند ماهی‌های گوشت‌خوار یا قورباغه‌های پرتاب‌کننده ماشین، تنها جنبه‌ای باشد که برخی تماشاگران را به سمت خود جلب کند. بیل کازبی، علیرغم سابقه کمدی‌اش، در این نقش نتوانسته است تاثیرگذار باشد و فضاسازی فیلم نیز به دلیل جلوه‌های ویژه ضعیف و کارگردانی نامنسجم، نتوانسته جذابیت لازم را ایجاد کند. ریتم فیلم نیز دچار افت و خیزهای فراوانی است.

«لئونارد قسمت ششم» در ژانر علمی-تخیلی کمدی اکشن قرار می‌گیرد، اما در عمل، هیچ‌کدام از این عناصر را به درستی اجرا نمی‌کند. فیلم نه به اندازه کافی علمی-تخیلی است که دنیای پیچیده‌ای بسازد، نه کمدی موفقی است که باعث خنده شود و نه اکشن هیجان‌انگیزی دارد. این اثر بیشتر شبیه به پارودی ضعیفی از فیلم‌های جاسوسی است که در اجرای خود شکست خورده است.

شاید بزرگترین دستاورد این فیلم، اثبات این نکته باشد که حتی با حضور یک ستاره محبوب و بودجه نسبتاً بالا، عدم وجود فیلمنامه قوی و کارگردانی حرفه‌ای می‌تواند منجر به خلق اثری فراموش‌شدنی و حتی ناامیدکننده شود. این فیلم می‌تواند به عنوان یک مثال منفی در کلاس‌های فیلم‌سازی برای نشان دادن اشتباهات رایج در روایت، بازیگری و جلوه‌های ویژه مورد استفاده قرار گیرد.

اگر از این فیلم لذت بردید و به دنبال تجربه‌ای مشابه در کمدی‌های جاسوسی و علمی-تخیلی هستید، تماشای سری فیلم‌های «آستین پاورز» (Austin Powers) به دلیل شوخ‌طبعی اغراق‌شده و پارودی‌گونه‌اش، یا فیلم «دبز» (D.E.B.S.) با رویکردی کمدی به ژانر جاسوسی، می‌تواند گزینه‌های مناسبی باشند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.