Baghead

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت و فراتر از هیاهوی فیلم‌های تجاری هستید، «کیسه سر» گزینه‌ی ایده‌آلی است. این فیلم با فضاسازی منحصر به فرد و ریتم مناسب خود، توانسته است تعادلی بین کمدی، درام و وحشت برقرار کند. بازی‌های درخشان بازیگران، به خصوص استیو زیسیس در نقش «چَد»، و فیلمبرداری دست‌انداز که حس واقعی بودن را القا می‌کند، از نقاط قوت این اثر به شمار می‌آیند.

قدرت اصلی «کیسه سر» در صداقت و صمیمیت آن نهفته است. فیلم نه ادعای پرزرق و برق دارد و نه سعی در تقلید از آثار بزرگ سینمایی. برادران دپلاس با نگاهی تازه به ژانر وحشت و فیلمسازی مستقل، اثری خلق کرده‌اند که هم سرگرم‌کننده است و هم تفکر برانگیز. این فیلم، ادای دینی به سینمای کم‌هزینه و خلاقانه است که با اتکا به ایده‌های نو و بازی‌های گیرا، موفق به جذب مخاطب می‌شود.

«کیسه سر» ژانر را به چالش می‌کشد. در حالی که در دسته‌ی فیلم‌های مستقل (Indie) جای می‌گیرد، اما عناصر کمدی، درام و وحشت را به شکلی خلاقانه با هم ترکیب کرده است. این فیلم بیشتر درباره‌ی فیلم‌های ترسناک است تا یک فیلم ترسناک واقعی، و در بطن خود، به نقد و بررسی فرآیند خلق آثار سینمایی می‌پردازد. این رویکرد، آن را از سایر آثار مشابه متمایز می‌کند.

تماشای «کیسه سر» فرصتی است برای آشنایی با سبک «مومبل‌کُور» (Mumblecore) و کارگردانی برادران دپلاس که در سال‌های بعد با آثار درخشانی مانند «کرَکِل» (Creep) و «جَگد» (Jagged) شناخته شدند. این فیلم، گامی مهم در کارنامه‌ی آن‌ها و اثباتی بر توانایی‌شان در خلق شخصیت‌های ملموس و داستانی جذاب با کمترین امکانات است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «کلبه‌ی وحشت» (Cabin Fever)، «فعالیت فراطبیعی» (Paranormal Activity) و «سایه‌های سیاه» (Blackhat) را نیز تماشا کنید، چرا که همگی در فضاهای مشابه و با رویکردی مستقل به ژانرهای ترسناک و هیجان‌انگیز پرداخته‌اند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.